Masterpcm

Προετοιμασία

2012-01-16T15:01:00.000+02:00

Τοις πάσι γνωστό, είμαστε όλοι μας σε μαύρο χάλι, οικονομικά και κυρίως σαν συνεπακόλουθο ψυχολογικά ερείπια.

Μια εκκίνηση ανατροπής (σαν τον Πρετεντέρη ακούστηκα) είναι η προσπάθεια να κάνουμε τα χείλια μας να αλλάξουν προσανατολισμό. Οι άκρες τους να ανέβουν λίγο προς τα πάνω.

Το χρωστάμε σε εμάς και σε εκείνους που αγαπάμε. Αν δεν το κάνουμε όταν πρέπει (δηλαδή τώρα, για να μην σου πω χθες) θα μας καταβάλει περισσότερο και από όλα τα μέτρα μαζί.

Το άγχος και το σφίξιμο στο στομάχι είναι οι κύριες αιτίες που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη και το μαρασμό. Εκεί δεν βρίσκεις καθόλου εύκολα το δρόμο του γυρισμού. Ακριβέστερα κάποιοι δεν μπόρεσαν να τον βρουν ποτέ. Στην τελική τα τομάρια μας αν είναι να τα πουλήσουμε ας τα δώσουμε στην ακριβότερη των τιμών. Όχι ρε παλληκάρια, δεν διατίθεμαι να σας κάνω καμιά χάρη. Θα το παλέψω τόσο που θα πάθετε πλάκα. Το ζυγό μας τον καθίσατε στο σβέρκο, τις σχεδόν άδειες μας τσέπες τις αφήσατε με τα πανιά τους, μας ζητάτε και τα παντελόνια αλλά να σας πω κάτι; Το δικό μου δεν σας το δίνω ρε παιδιά. Άμα θέλετε ελάτε να το πάρετε. Και θα δούμε με τι θα φύγετε. Με δυο παντελόνια ή με τα σώβρακα σας.

Η διατήρηση της αντοχής και της προσπάθειας να αντιπαρέλθουμε τις ανάγκες που μας έκαναν έτσι θέλει βοήθεια. Από εμάς για εμάς. Αυτό το κάτι μόνο μέσα του μπορεί να το αναζητήσει και εν τέλει να το βρεί κανείς. Δεν πουλιέται ούτε αγοράζεται, δεν κοστίζει τίποτα επίσης. Είναι ένα και μόνο ένα χαμόγελο. Μικρό, ανεπαίσθητο τόσο μικρό στη αρχή που μόνο εμείς θα νοιώσουμε την αλλαγή στο μορφασμό μας. Στην πορεία θα κάνει και τους άλλους να ανησυχήσουν. Αν χαμογελάσουμε μπροστά στη λαίλαπα μπορεί να συμβαίνουν δυο πράγματα. Ξέρουμε τι είναι μπροστά μας και περιμένουμε την αναμέτρηση έχοντας υπόψη τις πιθανότητες αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι επ΄ ουδενί να παραιτηθούμε αμαχητί. Ξέρουμε τι ήθελαν παλιότερα και τι κατάφεραν έτσι και τώρα. Οι Έλληνες διαπρέπουν σε όλο τον πλανήτη λόγω της ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας τους να παλεύουν, να προσπαθούν και να νικούν. Στην κατοχή του Β' Παγκοσμίου ο παππούς μου, πατέρας του πατέρα μου, έκλεβε τρόφιμα από τα γερμανικά στρατεύματα και τα άφηνε κρυφά έξω στα παράθυρα αυτών που ήταν χειρότερα από τους άλλους. Σε μια επιδρομή του τον ανακάλυψαν και τον σκότωσαν επί τόπου. 60 χρόνια μετά από τότε μια γριά πριν πεθάνει κάλεσε τον πατέρα μου και του έδωσε δυο φωτογραφίες του πατέρα του και του είπε ποιος στ' αλήθεια ήταν και τι έκανε για όλους τους άλλους. Χωρίς να χρειάζεται να μάθει κανείς ποιος άφηνε τα τρόφιμα στα παράθυρα. Δεν ήθελε να γνωρίζουν τη δράση του για να δικαιωθούν οι πράξεις του και να ακούσει έστω ένα ευχαριστώ. Ποτέ και από κανέναν. Γνώριζε φυσικά την επικινδυνότητα και αυτή του την απόφαση την πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή. Είχε όμως τη στόφα του Έλληνα, που νοιάζεται για το συνάνθρωπο, τη μοναδικότητα που έκανε το στίγμα στον παγκόσμιο χάρτη να επιβιώνει στην πάροδο των αιώνων και να θεωρούμαστε μέχρι και σήμερα σκληρά καρύδια. Μένει μόνο να αποδείξουμε σήμερα αν όντως είμαστε ακόμη ή αν καταντήσαμε άβουλα κατοικίδια στο διεθνές σαλόνι που με ακρίβεια θέλουν να μας τοποθετήσουν. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ αρνούμαι. Με ότι αυτό συνεπάγεται._

Άλλωστε σαν πεθαίνω όταν έρθει η ώρα μου χρωστάω κάπου ένα χαμόγελο. Το τελευταίο.

Μέχρι τότε όμως θα χαμογελώ αμυδρά απέναντι σε ότι αναγκάζομαι να αντιμετωπίσω, να πολεμήσω. Το ίδιο και σε ότι αγαπάω και αγκαλιάζω σφιχτά.

Αυτά.

Εσείς; Κατά τα άλλα καλά;

Τα είπε όλα...

2011-10-30T23:13:00.000+02:00

Παραθέτω σε αναδημοσίευση από εδώ κείμενο από ελληνοαμερικανίδα (το έκανα μόνο σε εικόνα για να μπορείτε να το αποθηκεύσετε και να το αναπαράγετε).
Το αρχικό κείμενο είναι από σκαναρισμένο έγγραφο και έτσι παρατέθηκε στην πηγή της δημοσίευσης.
Δεν το μετατρέπω σε κείμενο για να μην αλλαχθεί ούτε ένα γράμμα από το αρχικό.
(Κλίκ στις εικόνες για μεγέθυνση).

πηγή: http://www.zougla.gr/file.ashx?fp=~/Uploads/000Filippos/newone/epistoli.pdf

Το να κάνεις μια χώρα μπουρδέλο είναι εύκολο.

2011-10-26T16:13:00.003+03:00

Το να κάνεις ένα μπουρδέλο χώρα, δεν είναι.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους

2011-10-22T03:40:00.001+03:00

Μαύρη Τρύπα

2011-09-05T23:46:00.003+03:00

Επιλογώντας

2011-09-02T00:02:00.000+03:00

Δεν υπάρχει διάθεση για τίποτα και όση λίγη είχα φυλαγμένη σε μια ακρούλα κάπου μέσα μου πέθανε από ασιτία. Βλέπεις ακόμα και την κρυμμένη διάθεση πρέπει να τη συντηρείς αλλιώς πεθαίνει και χαζεύεις το κουφάρι της μόνος σου όταν βρωμίσει ..

Με ένα ακόμη θάνατο αγαπημένου προσώπου στην οικογένεια πρίν λίγες μέρες δεν υπάρχουν και πολλά να πεί κανείς. Ακόμη λιγότερα είναι εκείνα που θέλεις να κάνεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα της απώλειας, υπάρχουν άνθρωποι που ξεπερνούν σε βάθος χρόνου, λιγότερο ή περισσότερο τον πόνο της.

Εγώ πάλι όχι.

Αν και δεν φημίζομαι για την μνήμη μου πια, εκείνα που με πόνεσαν διατηρούν ακέραιες τις δυνάμεις τους χρόνια τώρα και τα θυμάμαι. Όλα. Με κάθε λεπτομέρεια. Αυτά δεν χρειάζονται μνημονικό, σκάβουν δικές τους διαδρομές και σκοντάφτεις πάνω τους μέχρι να πεθάνεις. Το φευγιό ανθρώπων είναι η κατακλείδα της ζωής, το φυσικό επακόλουθο. Ο μόνος σίγουρος δρόμος που δεν επιδέχεται αποκλίσεις και πιστώσεις χρόνου όταν έλθει η σειρά του.
Μέσα σε ένα καλοκαίρι που πέρασε σαν μια εβδομάδα, ίσως το πιο μικρό καλοκαίρι που θυμάμαι.

Μέσα πια σε ένα Σεπτέμβρη που φαντάζει προοίμιο ενός δύσκολου χειμώνα.

Οι άνθρωποι από τη φύση τους δείχνουν την δύναμη και την ικανότητά τους στα δύσκολα. Εκεί φαίνεται η διαφορά. Στα δύσκολα. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι όμως. Δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές. Μερικοί είμαστε ας πούμε, πιο συναισθηματικοί, πιο ελαστικοί στην πρόσκρουση με τις ζημιές σε κάθε καινούρια μετωπική να αθροίζονται συστηματικά. Ελπίζουμε μόνο στην άσχημη πια εξωτερική μας εικόνα όταν έχουμε παραμορφωθεί πολύ και δεν γίνεται να πάθουμε και πολλά περισσότερα. Τότε το κουβάρι μας είναι ικανό να αντέξει και να διαλύσει ακόμη ότι πέσει πάνω του. Οι άσχημες γωνίες μας κόβουν πια όταν χρειαστεί. Μόνο που τότε είναι σχεδόν αργά. Δεν θέλουμε ούτε εμείς να δούμε τα χάλια μας. Πόσο μάλλον οι άλλοι.
Αυτός είναι και ο λόγος που εγκατέλειψα ακυβέρνητο για μήνες το σκάφος τούτο.
Οι γωνίες μου είναι κοφτερές και η μάζα μου δυσπρόσιτη.

Ακόμα και όταν αγκαλιάζω μπορεί να τραυματίσω ότι αγαπάω. Και δεν θέλω.

Καλό φθινόπωρο σε όσους απέμειναν τριγύρω.

Οι φωτογραφίες από εδώ

Κύματα..

2011-03-12T03:44:00.009+02:00

Κάποιο από τα απογεύματα του καλοκαιριού του 2006 με την γυναίκα και τα δυο τότε παιδιά μας βρεθήκαμε στη θάλασσα της περιοχής μας για ένα ακόμη μπάνιο. Ένα απόγευμα με έντονο αέρα, 26 Ιουλίου ήταν.
Στην παραλία συναντήσαμε ένα φιλικό μας ζευγάρι που προτιμούσε την ξαπλώστρα από την φουρτουνιασμένη αρκετά θάλασσα. Κάποια στιγμή ο φίλος έκανε μια βουτιά για λίγο και επέστρεψε μαζί μας έξω. Ρηχή αρκετά παραλία που μετά από 30 περίπου μέτρα πολύ μικρού βάθους υπάρχει μια ξέρα και από και μετά το βάθος μεγαλώνει απότομα και γίνεται ανοικτό πέλαγος.
Λίγο αργότερα αψηφώντας την θαλασσοταραχή είπα να κολυμπήσω λίγο. Ανέκαθεν αγαπούσα και σεβόμουν την θάλασσα, ίσως να την φοβόμουν και λίγο. Πάντα είχα την πεποίθηση πως αυτή η μικρή φοβία κάποιες στιγμές ήταν απόρροια του σεβασμού απέναντί της.
Πέρασα την ξέρα και βούτηξα στα βαθιά με την πρόθεση να διατηρήσω μια ασφαλή απόσταση από την πολύ φουρτούνα και να μπορώ εύκολα να επιστρέψω προς τα έξω όταν θελήσω. Δεν έκανα ποτέ υπερβολές στο βαθύ γαλάζιο και εκείνη η μέρα δεν ήταν ιδανικού χαρακτήρα για να υπερβώ κανένα από τους κανόνες μου.

Δεν πέρασε πολύ ώρα όταν διαπίστωσα πως ο κυματισμός μέσα ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που μπορούσα να εκτιμήσω πως ήταν στα μέτρα και τις ικανότητές μου όταν κοιτούσα από την παραλία. Κοιτώντας προς το ανοικτό πέλαγος βρέθηκα σε θέση να βουλιάζω μαζί το κύμα σε ένα βάθος περίπου 2 μέτρων και μπροστά μου να σηκώνεται διπλάσιο ύψος μιας και όταν βρισκόμουν στο κάτω μέρος ήταν 4 τα μέτρα.. γυρνώντας προς την ακτή άρχισα να κολυμπώ για να φτάσω την ξέρα και εκεί διαπίστωσα πόσο πολύ μακριά από την ακτή είχα βρεθεί σε ελάχιστα λεπτά. Με διαρκή προσπάθεια συνειδητοποίησα γρήγορα πως ότι κι αν έκανα ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Η τάση των ρευμάτων ήταν να με τραβούν στην ανοικτή θάλασσα και όχι στηv ακτή.
Πολύς αγώνας για το τίποτα. Σήκωνα το χέρι όταν βρισκόμουν στις κορυφές των κυμάτων με την ελπίδα να με δούν οι δικοί μου από την ακτή και να καταλάβουν, αλλά δεν είχε αντιληφθεί κανείς τίποτα. Από το πουθενά ξαφνικά ένα μεγαλύτερο και αγριεμένο κύμα με έβαλε από κάτω χωρίς να προλάβω να πάρω καν ανάσα καταλήγοντας να περιστρέφομαι μέσα στο νερό αδυνατώντας να κατανοήσω την κατεύθυνση για την επιφάνεια και να προλάβω να κινηθώ προς τα εκεί. Περιστρεφόμουν γρήγορα και δεν προλάβαινα να κινηθώ, μέχρι που δεν είχα άλλη ανάσα και πίνοντας το πρώτο νερό, ευτυχώς με ξέρασε η δίνη στο τελείωμά της επάνω.. Προσπάθησα να διατηρήσω ψυχραιμία και συνειδητοποιώντας την σοβαρότητα της δεινής κατάστασης που βρισκόμουν είπα στον εαυτό μου σκέψου σωστά και γρήγορα γιατί μπορεί να μην ξαναβγείς (μόνος σου) από εδώ μέσα... Έχοντας επαναλαμβανόμενες ανά διαστήματα νέες καταπόσεις και λαρυγγοσπασμούς, αδυναμία με το κεφάλι έξω στον αέρα αλλά την αναπνευστική οδό κλειστή από την προσπάθεια του οργανισμού να αποτρέψει την εισροή υγρού στους πνεύμονες δεν μπορούσα να ανασάνω. Πνιγόμουν. Προσπαθούσα να κινηθώ κολυμπώντας κατά μήκος των κυμάτων και όχι ενάντιά τους πότε προς την μια κατεύθυνση και πότε προς την άλλη, έβλεπα πως δεν θα τα καταφέρω. Φώναζα όταν μπορούσα αλλά η απόσταση και η βοή των κυμάτων δεν άφηναν πιθανότητες να ακουστεί τίποτα στην ακτή. Πνιγόμουν και το ήξερα. Είχα πλέον μετά από συνεχή προσπάθεια και αγωνιώδη ένταση, χάσει μεγάλο μέρος της σωματικής αντοχής, δεν είχα αποθέματα δύναμης, έχανα τη δυνατότητα λογικής σκέψης και μυικής επάρκειας για άλλη αντιπαράθεση με τη θάλασσα και την ανεξάντλητη δύναμή της. Κουράστηκα, φώναξα, προσπάθησα πάνω από τις δυνάμεις που ποτέ δεν φανταζόμουν πως είχα αλλά ...δεν είχα πια τίποτα άλλο... Σταμάτησα να αντιδρώ και δεχόμενος το επακόλουθο είπα μέσα μου, Αυτό ήταν. Ως εδώ ήταν το ταξίδι. Φτάσαμε στο τέλος.. Αφού δεν μπορεί να γίνει τίποτα άλλο όσο και να το θέλω. Δεν αρκεί. Ανώφελα όλα. Περίπου 25 λεπτά υπερπροσπάθειας και δεν κατάφερα όχι μόνο να μικρύνω την απόσταση αλλά μεγάλωσε κιόλας... Ας το αφήσω να συμβεί να τελειώνει το μαρτύριο. Του κύματος σαν τοίχος που έσκαγε πάνω μου να με κατασπαράξει στη γαλάζια και μανιασμένη του αγκαλιά, που θα ήταν και η τελευταία.. Οι άνθρωποι στην ακτή είχαν μικρύνει πολύ, μα μπορούσα να καταλάβω ποιός ήταν στην κάθε θέση εκεί έξω. Δεν μπορούσα ούτε να φωνάξω πιά. Τούς κοίταξα για να τους αποχαιρετήσω και είδα τον πρώτο μου γιό να τρέχει ανέμελος. Έπαιζε.

Δεν ξέρω και δεν θα μάθω ποτέ τι έγινε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Πως η απόλυτη εγκατάλειψη και αποδοχή του γεγονότος πως ανασαίνω το τελευταίο οξυγόνο και περνούν οι ύστατες σκέψεις από το μυαλό μου μετατράπηκαν σε ένα δευτερόλεπτο σε λύσσα! Στην σκέψη πως δε θα σφιχταγκαλιάσω τα αγγελούδια μου ξανά, δεν θα τα δώ να μεγαλώνουν... ήταν σαν να μίσησα τόσο τον εαυτό μου, τη θάλασσα, τα κύματα, τη στιγμή, την αιωνιότητα. Όλα. Όλα. Σαν να έγινα άλλος άνθρωπος πήρα μια όσο πιό μεγάλη ανάσα μπορούσα ανασηκώθηκα ψηλά και χώθηκα κόντρα στο κύμα. Κολυμπώντας με λύσσα, κυριολεκτικά λύσσα, έμεινα σε μια νοητή ευθεία όσο πιό βαθιά μπορούσα με τους μύες στα χέρια και τα πόδια να με καίνε. Κοντεύοντας να σκάσω από από την έλλειψη οξυγόνου κινήθηκα και βγήκα στην επιφάνεια χωρίς να σταματήσω καθόλου να κολυμπώ. Ο γιός μου έτρεχε στην παραλία και εγώ έτρεχα για να ζήσω μαζί του και να μην πνιγώ, να μην πεθάνω εκεί. Όχι εκεί. Όχι τότε.
Βρέθηκα στην ξέρα. Ότι δεν μπόρεσα να κάνω σε μισή περίπου ώρα, το έκανα στη διάρκεια μιας μεγάλης, πολύ μεγάλης ανάσας που δεν είχα ποτέ ξανά ανασάνει. Μιας ανάσας που μου χάρισε τη ζωή εκείνο το απόγευμα. Μου έδωσε την οικογένειά μου πίσω. Με έβγαλε από την φρίκη του να βλέπω το τέλος, να το συνειδητοποιώ στιγμή πρός στιγμή, να ξέρω.. Ένα τροχαίο είναι ξαφνικό, θα με έστελνε μια και έξω ίσως. Αλλά αυτό ήταν άλλο πράγμα. Κόλαση. Δεν ξέρω φυσικά πως είναι η κόλαση μα θα νοιώθεις κάπως έτσι, σαν εκεί.

Βγήκα και σωριάστηκα στην άμμο.. δεν είχα ψυχή ούτε να μιλήσω κάν. Είχα πάθει όλα εκείνα που παθαίνει κάποιος που πνίγεται εκτός από το να πεθάνω τελικά. Ένας τρομερός πονοκέφαλος, αποτέλεσμα της ανοξαιμίας μου είπαν οι γιατροί, μια βλάβη στην καρδιά που δεν θυμάμαι καν πως το είπαν, που ευτυχώς ήταν αυτοιάσιμη μετά από αρκετό καιρό, ένας μήνας μέχρι να υποχωρήσει αυτός ο έντονος πόνος στο κεφάλι αλλά όλα καλά.. αγκάλιασα το παιδί μου που φυσικά δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε την ανεξήγητη σφιχτή αγαλιά ούτε το κλάμα μου...

Τη θάλασσα τη λατρεύω ακόμα. Την φοβάμαι περισσότερο και την σέβομαι επίσης. Χωρίς να της έχω μιλήσει ποτέ της τα έχω πεί όλα. Τα Πάντα. Ξέρω πως όταν την κοιτάζω και με τα μάτια μου αφήνω τις σκέψεις μου στον αφρό ή στα έγκατά της εκείνη ακούει. Ξέρω επίσης πως με άφησε εκείνη την ημέρα να φύγω. Το ξέρω.Ίσως στιγμιαία να με μίσησε όσο κι εγώ.
Κάθε φορά που βλέπω κύματα μεγάλα γυρνάω εκεί μέσα. Ανάμεσά τους.

Έτσι και σήμερα που είδα το τσουνάμι που δεν μίσησε καμιά ψυχή που αγκάλιασε και πήρε μαζί του.

Τις αγάπησε. Όλες... και δεν τους δόθηκε μια ανάσα σήμερα σαν τη δική μου...

...

Τυχαίο? Δε νομίζω..

2011-02-14T01:32:00.002+02:00

Κλικ για μεγέθυνση στη φωτογραφία

"Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες"

2011-02-07T00:25:00.006+02:00

Να φοβάσαι τους Έλληνες ακόμα και αν φέρνουν δώρα...

Είναι μια πραγματικότητα για την εικόνα που πρέπει να έχουμε για όλα εκείνα που γίνονται σε βάρος μας στο όνομα της δικής μας ευημερίας.

Από Έλληνες (άσχετα από το πόσο εν τοιαύτη περιπτώσει...) "ηγέτες" κατ' ευφημισμό. Συντεχνίες ληστρικές και απροσδόκητες, χωρίς όριο και σύνορο στην γραμμή που ακολουθούν, ...για το καλό μας...

Ζούμε σε μια χώρα που τρώει και καταδυναστεύει τα παιδιά της και αυτός ο κλοιός που περιστρέφεται ασύστολα γύρω από το λαιμό μας γίνεται ολοένα και πιο δυνατός και ασφυκτικός. Τόσο που νομίζουμε ότι τώρα, σε λίγο, αύριο άντε μεθαύριο θα σταματήσουμε να αναπνέουμε. Απ' ότι όμως διαπιστώνουμε η αναπνευστική μας οδός έχει λίγο ακόμα περιθώριο να περάσει ακόμα λίγος αέρας. Την επόμενη μέρα, εβδομάδα, νομίζουμε το ίδιο για τις μεθεπόμενες...

Τελικά διαπιστώνουμε επίσης πως το μόνο που δεν συνέβηκε ακόμη δεν είναι το πως δεν πεθάναμε από ασφυξία αλλά και το ότι δεν ανασάναμε περισσότερο..

Κοινός παρανομαστής για όλα τα κοινωνικά στρώματα αυτή η αίσθηση. Μόνο που οι πλούσιοι είχαν περισσότερες ανοχές σε όλα τα επίπεδα ακόμη και της αναπνοής. Έτσι, δεν νοιώθουν την αγωνία του πνιγμού για τώρα, σήμερα ή σε λίγο καιρό αλλά κάπου μακριά στο βάθος του χρόνου. Αυτοί ανησυχούν, εμείς έχοντας ξεπεράσει το στάδιο αυτό, ευρισκόμενοι πολλά σκαλιά ποιο κάτω, φοβόμαστε... ο φόβος βλέπετε είναι ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων, εκκρίσεων ορμονών με πλειάδα παραγόντων να σχετίζονται με το τελικό αποτέλεσμα.

Ανασφάλεια, αβεβαιότητα για το αύριο και δυστυχώς πολλές φορές ακόμα και για το σήμερα.

Ευθύνη για τα μέλη των οικογενειών που δημιουργήσαμε και τα παιδιά που φέραμε στον κόσμο.

Αδυναμία, να διακρίνουμε ένα φως στο βάθος έστω, μιας καλύτερης μέρας.

- Φοβάσαι?

Φοβάμαι. Όλα τα από πάνω και εκείνα που δεν τα γράφω, ίσως γιατί δεν θέλω να τα παραδεχθώ ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό...

Αφήσαμε όλοι μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να γίνονται όλα αυτά σε βάρος μας, θες γιατί δεν σκεφθήκαμε όσο έξυπνα χρειαζόταν, θες γιατί δεν ψηφίσαμε όπως θα έπρεπε, θες γιατί δεν θα γινόταν τίποτα ότι και αν αποφασίζαμε θες γιατί είμαστε απλά ατομιστές και ηλίθιοι... Πάρτε ότι σας βολεύει και πορευτείτε μ' αυτό ή με κάτι που δεν έγραψα εδώ αλλά εσείς το ξέρετε και αυτός ήταν ο λόγος που σας οδήγησε εκεί που οδήγησε και όλους τους υπόλοιπους.

Το ζήτημα έχει ένα πολιτικό (συχαίνομαι τη λέξη πολιτική ως και τους εκφραστές της αλλά δικό τους είναι το ληγμένο φαΐ που μας ταΐσανε) υπόβαθρο, αφού στήθηκε όλο το πανηγύρι στη δημοκρατία και το κοινό συμφέρον, (ας γελάσω...) και δεν έχει πια τα περιθώρια της ατομικότητας του καθενός από όλους μας. Είναι κοινό αίσθημα και κοινές όλες οι παράμετροι που αποτελούν το φόβο που μας διακατέχει.

Δεν είναι εύκολο να προσπαθήσει κανείς να εκλογικεύσει την πλημμυρίδα των εσωτερικών ανωμαλιών που κινούνται ανεξέλεγκτα από το στομάχι και φθάνουν στο λαιμό που δένονται κουβάρι και δεν μπορεί να ανασάνει. Το συνηθισμένο λάθος που κάνουμε όλοι μας είναι να διορθώσουμε το πρόβλημα στο λαιμό μας. Το σωστό όμως θα ήταν να διορθώσουμε το πρόβλημα στο στομάχι μας. Θέλω να πω να ασχοληθούμε με την αιτία και όχι με το αποτέλεσμα.

Έχω πια την πεποίθηση πως αφού δεν είναι ατομικό πρόβλημα αλλά κοινωνικό αποτέλεσμα, το καρκίνωμα στα στομάχια μας, αν δεν το πολεμήσουμε θα μας πεθάνει μια ώρα αρχύτερα.

'Ισως ο μοναδικός τρόπος αντίδρασης είναι η παύση του εκφυλισμού που μας έκανε από πρότυπο πολιτισμού και ιστορίας, ένα μάτσο κατεβασμένα κεφάλια στα όρια της παραφροσύνης και στο χείλος της δυστυχίας, να είναι η επαναφορά μας σε αυτό που είμαστε κάποτε. Άνθρωποι. Από εκείνους που νοιαζόντουσαν για τον γείτονα της διπλανής πόρτας. Που πονούσαν στον πόνο του, έκλαιγαν στη θλίψη του και γελούσαν με την καρδιά τους στη χαρά του.

Θυμάμαι το παράδειγμα του δασκάλου στο δημοτικό με το μάτσο από τα κλαδιά. Το ένα ή τα λίγα μαζί έσπαζαν με λίγη ή περισσότερη προσπάθεια. Τα πολλά όμως δεν τσάκιζαν με τίποτα.

Είναι μονόδρομος και δεν μένουν περιθώρια για ενδοσκοπήσεις και διαφωνίες. Τα πράγματα είναι τρομερά σύνθετα αλλά πιστεύω πως η καλύτερη λύση είναι η πιο απλή. Αν νοιαστούμε για τους άλλους θα νοιαστούν κι αυτοί για εμάς. Όσο περισσότεροι αντιδράσουμε και ενωθούμε μεταξύ μας τόσο καλύτερα θα είναι για όλους. Οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν πινελιές με χρώματα πλέον. Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία αν είναι κανείς πράσινος, μπλέ ή κόκκινος. Η δυστυχία και η απώλεια της αξιοπρέπειας έχει τον ίδιο πόνο σε όλους.

Δεν είμαι σε θέση και δεν το προσπαθώ άλλωστε να πείσω κανέναν για τίποτα. Θεωρώ πως θα ζήσουμε σκηνές που δεν φανταζόμαστε καν ακόμη αν δεν κάνουμε ότι μπορούμε.

Ας προσπαθήσουμε με όσες κι όποιες δυνατότητες και αντοχές μπορούμε να αντλήσουμε από την ψυχή μας.

Δεν είναι καν στο χέρι μας, το χρωστάμε εκτός από τους εαυτούς μας, σε εκείνους που έφτυσαν αίμα να μας μεγαλώσουν ενώ είχαν περάσει κατοχή, εμφύλιο και όλα τα επόμενα στάδια από χούντα, μεταπολίτευση και τα παιδιά με τα ζιβάγκο...

Το χρωστάμε στα παιδιά και τις οικογένειές μας.

Το χρωστάμε στους παλιότερους που δεν άφησαν ποτέ να καταντήσουν σαν και εμάς.

Το χρωστάμε και στις επόμενες γενιές, δεν πρέπει να φτύνουν στους τάφους μας αλλά να καμαρώνουν.

Και αν ακόμη δεν καταφέρουμε πολλά, θα ξέρουμε δυο πράγματα.

1. Το παλέψαμε και καταφέραμε ότι καταφέραμε, γιατί δεν είναι δυνατόν να μην κάνουμε τίποτα απολύτως. Και μόνο λίγα να κερδίσουμε ως αποτέλεσμα θα είναι κέρδος.

2. Θα έχουμε τουλάχιστον αποδείξει πως είμαστε σκληρά καρύδια και ακόμα κι αν μας "φάνε" θα είμαστε εξαιρετικά "δύσπεπτα".

Σίγουρα οδεύουμε για την αρχή του τέλους. Χρέος μας είναι να μην μιλάμε για το δικό μας, αλλά για το δικό τους τέλος..

Στην προσπάθεια που εγείρεται από μια ομάδα ανθρώπων με κοινό άξονα τον φόβο σαν Δούρειο Ίππο της Εξουσίας θα βρεθώ συμπαραστάτης και ακόλουθος. Αν κατανοήσουμε τον κίνδυνο ίσως και να τον αντιμετωπίσουμε.

Τελικό συμπέρασμα είναι να αποβάλλουμε τον φόβο μας και να τους τον προσφέρουμε. Είναι κρίμα να πάει χαμένος.. τόσος που έχει πια συγκεντρωθεί στις ψυχές μας και εκείνων που αγαπάμε..

Έπεται συνέχεια...

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο φόβο". Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com

Η Φωτογραφία του πόστ δική μου. Το video από την σελίδα http://grfear.blogspot.com

Εκ της Διευθύνσεως

2011-01-26T01:25:00.000+02:00

Τώρα πια που δεν δουλεύω μόνος, πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.

Θυμάσαι;

2011-01-22T01:38:00.001+02:00

Θέλω να σου πω δυο κουβέντες.

Λές πως το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου..

Δεν πάει καλά ότι πέρασε και αγκάλιασε τις σκέψεις στο μυαλό σου..

Και φταίει το σύμπαν.

Μπορεί.

Η έκφραση είναι γενική, φταίνε όλα όσα περιβάλλονται από αυτό, άπαντα.

Άρα, ότι κι αν αλήθεια φταίει είναι χωμένο στα σκοτεινά κλειστά παραθυρόφυλλα του σύμπαντος...

Ναί.

Μόνο που το σύμπαν έφταιγε κι όταν φίλαγες τόσο παθιασμένα που κόντεψες να χωθείς στο ξένο σώμα.

Θυμάσαι;

Έφταιγε όταν γελούσες δυνατά και ένοιωσες μια νέα αίσθηση. Δεν ήξερες ότι υπήρχε μέχρι τότε. Γαλήνη.

Θυμάσαι;

Έφταιγε όταν έκλαψες από ευτυχία...

Θυμάσαι;

Έφταιγε όταν κράτησες το πρώτο σου παιδί στα χέρια σου..

Θυμάσαι;

Έφταιγε σε τόσα όσα έζησες, με γέλια ή με κλάματα, για γέλια ή για κλάματα.

Και δεν θυμάσαι...

Εμένα δεν με νοιάζει.

Δεν υπάγομαι σε αυτή την κατηγορία.

Ξέρεις γιατί;

Το σύμπαν δεν θυμάται ότι υπάρχω και δεν γνωρίζω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω γι αυτό.

Εσύ κοίτα να δεις τι θα κάνεις.

2010-12-31T23:33:00.001+02:00

Χρόνια Πολλά και καλά, ευτυχία και υγεία.

Για τα υπόλοιπα βλέπουμε...

Ευχές

2010-12-22T23:00:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες σας, εύχομαι το κάθε τι ιδιαίτερο που επιθυμείτε.

Να περάσετε όσο καλύτερα μπορείτε.
(Παραδειγματιστείτε από τον από πάνω)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! ! !

Οδυσσέας γίνομαι..

2010-10-10T05:24:00.000+03:00

Στα 45 πρέπει να ζήσω σε άλλο τόπο μακριά από την οικογένεια για να δουλεύω και να μας παρέχω τα απαραίτητα...
Μάλλον δεν μου μοιάζει εύκολο αλλά τι να πουν και οι ναυτικοί.. κάνουν μήνες να δουν τους δικούς τους.
Ναυτικός δεν είμαι.
Σαββατοκύριακα αν δεν έχει τίποτα έκτακτο θα γυρίζω σπίτι. Πέντε ωρίτσες είναι.
Βρε τι μας κάνει η ζωή...

Η παρουσία μου εδώ ή που θα αποκοπεί πάραυτα ή που θα έχω και χρόνο να αραδιάζω πόστ..

Για τώρα, αυτά.

Βρε τι μας κάνει...

πον Ο ΚΕΦΑΛΟΣ

2010-09-27T02:35:00.002+03:00

ΚΕΦΑΛΟΣ

Συναντάται σε μέγεθος 10-70 εκατοστά.

Το ψάρι.

Ο πονΟΚΕΦΑΛΟΣ που έχω από χθές είναι μεγαλύτερος...
Πρέπει να είναι και ηλεκτρολόγος.
Ο πονοκέφαλος.
Γιατί μου έχει αλλάξει τα φώτα.
Και τα ντουί.
Μιλάμε για ένα ωραίο, μεγάλο, δυνατό και ανθεκτικό πονοκέφαλο.
Τι του έταξα, ταξίδια, ποτά, γυναίκες, περιοδικά, τον πονοκέφαλο της γυναίκας μου να κάνουν παρέα... τίποτα...
Τι του πήρα διάφορα φαρμακάκια σε ωραία κουτιά, του έβαλα μουσική, τον πήρα και πήγαμε βόλτα. Τίποτα. Εκεί το χαβά του αυτός...
Του είχα λείψει λέει... και ήρθε.
Και έκατσε.

Αρμένικη βίζιτα. Δεν ξεκολλάει να πάει και πουθενά αλλού.

Μου είπε να αφήσω από κάτω ένα τραγούδι που του άρεσε.
Μου το αφιερώνει λέει. Με ένα μάτσο κίτρινες και κόκκινες τουλίπες...

Το έβαλα και το τραγούδι σου δεν πάμε για ύπνο, μπάς και θυμηθείς κανένα επείγον ραντεβού σου τώρα ;

Επιτέλους μια ανάλυση του σήμερα χθές.

2010-09-23T01:36:00.002+03:00

Το video ανέβηκε από AZAMFF.

Λίγες λέξεις

2010-09-19T04:30:00.001+03:00

Είναι αργά για να αλλάξω οτιδήποτε σε εμένα και πολύ νωρίς για να προσπαθήσω, κοντεύει να ξημερώσει...
Η μοναχικότητα τελικά είναι ανίατη.
Τις τελευταίες δεκάδες χρόνια δεν την άγγιξα.
Συστηματικά άρχισα να την αποδέχομαι.
Σήμερα σχεδόν την απολαμβάνω.

Δεν νοιάζει κανέναν σας, αλλά ως συνήθως, σε εμένα μιλούσα. Είναι νωρίς το πρωί, 4:25 και έπρεπε να πω δυο λέξεις με κάποιον.

Καληνύχτα.

Καληνύχτα.

Για να μην ξεχνιόμαστε..

2010-09-16T04:18:00.000+03:00

Κυρίες και Κύριοι.

2010-09-11T06:20:00.002+03:00

Κατά παράβασην ατομικών κανόνων, θα συμμετάσχω στην πρόσκληση του φίλου ΟΔΟΙΠΟΡΟΥ (θα το πληρώσεις με μπύρες αυτό, να το θυμάσαι) απαριθμώντας 10 πράγματα που αγαπώ και θα δώσω την σκυτάλη σε άλλους ...λίγους τέλος πάντων... (μπύρες, πολλές μπύρες Οδοιπόρε...)

Με εξαίρεση τα αυτονόητα, οικογένεια, γονείς κ.τ.λ. θα αναφέρω (ούτε στο στρατό δεν το έκανα αλλά ας πάει και το παλιάμπελο), 10 αδυναμίες. Έχω πολλές αλλά ας ακολουθήσω τον κανονισμό.

1. Μουσική. Δεν ζώ αλλιώς. Σχέση σχιζοφρενική μαζί της. Όταν την έχω ανάγκη πρέπει να είναι παρούσα. Το δικό μου ναρκωτικό.

2. Αυτοκίνητο. Τρελαίνομαι για οδήγηση, δεν με νοιάζουν αποστάσεις. Όσο μακρύτερα τόσο καλύτερα. Ειδικότερα αν δεν ξέρω και που πάω. Έτσι γίνεται συνήθως...

3. Η νύχτα. Είμαι σχεδόν τσακωμένος με το φως της μέρας. Δεν με ενοχλεί, αλλά στο σκοτάδι βλέπω καλύτερα. Αυτά που θέλουν τα δικά μου μάτια δεν χρειάζονται lux..

4. Η δουλειά του Dj. Διετέλεσα για 12 χρόνια επαγγελματίας του είδους. Τα χρόνια πέρασαν, το κουσούρι έμεινε. Τους βλέπω καμιά φορά και ζηλεύω. Με την κακή έννοια.

5. Καφές. Αναπόσπαστο κομμάτι του πρωινού και του πάγκου όταν δουλεύω στο εργαστήρι μου. Σε συνάρτηση με τον αριθμό 1. Η τετραγωνική ρίζα μου.

6. Ποτό. Δεν πίνω οτιδήποτε. Τρία ποτά είναι όλο το (επιθυμητό) bar που με καλύπτει. Στην ανάγκη μπορώ να πιώ και πετρέλαιο αν χρειαστεί... Σιγά μην σας πω και ποιά είναι..

7. Τσιγάρο. Σε συνέχεια της υγιεινής ζωής μου. Στα 32 χρόνια που ανάβω, 4 μόνο μήνες αλληεγκαταλειφθήκαμε. Φεύ. Δεν αντέξαμε περισσότερο χώρια...

8. Ξενύχτι. Μόνος ή με παρέα. Το δεύτερο δεν τυχαίνει παρά σε πολύ ειδικές περιπτώσεις. Δεν είναι εύκολο να βρώ όμοιο στον κύκλο μου. Όχι εδώ που ζώ τουλάχιστον. Άρα μόνος. Κάθε βράδυ. Η μόνη παρέα που θα μπορούσε να με συντροφεύσει είναι οι νυχτερίδες. Έχουμε κοινό την αϋπνία εγώ την βόλτα τους αυτές αλλά δεν τις κάνω κέφι. Είναι λιγομίλητες και άσχημες επίσης. Σχεδόν σαν κι εμένα, ευτυχώς έχω ωραιότερα δόντια από αυτές.

9. Φίλοι. Δεν είναι άτομα της οικογένειας, άρα αναφέρονται σε δικό τους session. Δεν είναι πολλοί. Οι γνωστοί δεν λαμβάνονται υπόψη. Ένα φίλο έχω. Remote φίλος αλλά φίλος. Τουλάχιστον έτσι τον αισθάνομαι και αδιαφορώ για πώς αισθάνεται εκείνος. Δίκαιο μου ακούγεται. Άρα είναι.
Μη γελάς καμένε...

10. Αγαπώ εσένα.

Θα σκοτίσω στην συνέχεια με τη σειρά μου όχι 10 αλλά λίγους που εκτιμώ και δεν θα αλλάξει τίποτα όταν με αρχίσουν στα στολίδια με μπινελίκια για την επιλογή μου.

Αυτός ο διαβόητος Spy, ο φίλος μου Αποτέτοιος, η GCTMT και τέλος όλους τους Ανώνυμους.
Είμαι πέρα για πέρα εντάξει. Ξέρετε πόσους ανώνυμους έχει τριγύρω;

Σε όποιον και όποια μπήκε στον κόπο να διαβάσει το manual με τις οδηγίες χρήσης μου προσφέρω κάτι μετοχές από το χρηματιστήριο με μεγάλη αξία. Πρέπει να είναι περιζήτητες. Είναι από αυτές τις ωραίες. Τις φούσκες. Προσφέρω επίσης ένα δίσκο (φρένου) που μου βρίσκεται πρόχειρος, ένα ταψί γεμιστά και μια σόδα. (Όσο να ναι πέφτουν βαριά τα γεμιστά αν φας ολόκληρο ταψί).

Για τους λιγότερο τυχερούς (τα δώρα είναι λίγα και θα διατηρηθεί -στη συντήρηση του ψυγείου- αυστηρή σειρά προτεραιότητας), έχει ακριβώς από κάτω μια αποψινή συνάθροιση ήχων με κάμποσα κομμάτια πειραγμένα από τα χέρια μου υπό την επήρεια όλων των παραπάνω που αγαπάω.

MASTERPCM_-_ELECTRONICS_PULS_MADE_OF_SOUNDS.mp3

'Οποιου δεν του κάνει να μου ζητήσει τα λεφτά του πίσω.

Να το ακούσετε Δ Υ Ν Α Τ Α !!!!!!!!

Φιλιά στα μούτρα.

Εγώ.

Τώρα αισθάνθηκα έτσι...

2010-09-09T22:28:00.003+03:00

Βόλτα

2010-09-08T04:11:00.003+03:00

- Εεε! Που πάς;
- Όπου θέλω θα πάω, λογαριασμό θα σου δώσω;
- Φυσικά και θα μου δώσεις! Τι νομίζεις πως μπορείς να κάνεις του κεφαλιού σου;;;
- Δεν μπορώ λές;...
- Για σκέψου το λίγο, μπορείς;
- Τώρα που το λες ...μπορεί... τι να σου πώ... ίσως έχεις ένα δίκιο...
- Και περισσότερα έχω. Το ζήτημα όμως είναι να καταλάβεις το γιατί.
- Εννοείς πως δεν γίνεται να αποχωριστούμε ποτέ. Αυτό δεν είναι;
- Μπράβο αητέ μου. Μπράβο. Μα τι άλλο θα μπορούσε να είναι αναρωτιέμαι... τι θα κάνω πιά με εσένα...
- Τελικά έχεις απόλυτο και αποκλειστικό δίκιο. Το κατάλαβα. Τελείως όμως. Δεν θα γίνω πρωτεργάτης ανταρσίας ξανά. Εντάξει;
- Αρχίσαμε να συνεκφωνούμαστε... αυτό δεν είναι και πολύ καλό ξέρεις...
- Τι λές πάλι;;; Μια φορά! Μόνο μια φορά συμφώνησα μαζί σου και δεν σου αρέσει κιόλας!!!!
- ............. .. .....
- Δεν μου μιλάς τώρα!
- Μη μιλάς. Σκέφτομαι...
- Ναί μια ζωή σκεπτόμαστε. Χώρια.
- Λοιπόν. Εντάξει. Δεν θα σε πιέσω. Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Το αποφάσισα._
- Είσαι σίγουρος; Μην το αλλάξεις πάλι γιατί θα γίνει χαμός. Εντάξει;
- Μην με απειλείς. Μην θέτεις όρους. Ξέρεις καλά ότι όταν χρειάζεται δεν καταλαβαίνω τίποτα και κανέναν. Κυρίως εσένα.
- Καλά. Καλά... μην αγριέψεις, δεν χρειάζεται... εντάξει. Ξέρω. Λοιπόν. Πάω μια βόλτα.
- Να πας όπου γουστάρεις. Αδιάφορο μου είναι... Να σου πώ... θα ...αργήσεις;.. Πολύ;...
- Πιθανά ναί. Προσπαθώ να κόψω το τσιγάρο. Θα κάνω μεγάλη βόλτα. Μέχρι να αποτοξινωθώ.
- Κι αν δεν το κόψεις τι θα κάνεις;
- Τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν θα ξανάρθω.
- Οκ. Κατάλαβα... την κοπανάς πάλι επ' αόριστον.. Φύγε. Αν αργήσεις να γυρίσεις μην κάνεις τον κόπο να επιστρέψεις. Θα λείπω.
- Τι λές ρε καμένε; Που θα πάς; Αφού ποτέ σου δεν ξεκόλλησες από εδώ!
- Ευκαιρία είναι. Αφού θα λείπεις κι εσύ.
- Ξεχνάς πως δεν μπορούμε να φύγουμε και οι δύο;
- Γιατί. Είμαστε ποτέ έστω ένας με σώας τας φρένας και δεν το ξέρω;
- Όχι... αυτό είναι αλήθεια...
- Κοίτα. Κάνε ότι καταλαβαίνεις. Εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω. Ακόμα.
- Εντάξει. Πάω εγώ τότε. Γειά.
- Στο καλό και να μην προσέχεις. Έχω μια ελπίδα να ησυχάσω έτσι από σένα. Θα με τρέφει η πιθανότητα μέχρι, ανάθεμα την ώρα, να επιστρέψεις.
- Άμα φύγεις κι εσύ σβήσε τα φώτα.
- Να κοιτάς τη δουλειά σου εσύ. Ότι θέλω θα κάνω. Και να κλείσεις την πόρτα βγαίνοντας.
- ΖΖΖΜΠΑΜΜ! ! !
- ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΕΙΠΑ! ΟΧΙ ΝΑ ΤΗΝ ΒΓΑΛΕΙΣ!!

Εαυτός σου λέει μετά... ο μαλάκας...

Not require...

2010-09-06T00:35:00.001+03:00

Ξημέρωμα ή η απώλεια της νύχτας

2010-08-29T06:29:00.007+03:00

Μια ακόμα ανατολή ετοιμάζεται για την επίσημη πρεμιέρα της.

Περιμένω να την αντικρίσω δειλή και λίγο αργότερα μεγαλόπρεπη να υποτάσσει το σκοτάδι που εγκαταλείπει τον άνισο αγώνα του.

Σημεία του μυαλού και όχι των καιρών, με την ανάσα μου μπλεγμένη με καπνό και άφθονο Gordon's να πλημμυρίζει τον ουρανίσκο.

Πόσα πολλά μπορεί τελικά να πάρει μαζί της η νύχτα φεύγοντας ή ακόμα καλύτερα πόσα μπορεί να αφήσει…

Αρχίζει να χαράζει, η ωραιότερη στιγμή της ημέρας απέναντι σε μια απίστευτα γαλήνια θάλασσα...

καλημέρα σας.

Talking Heads

2010-08-27T03:34:00.007+03:00

Σίγουρα υπάρχουν εσωτερικά άλυτα ζητήματα που με καταδυναστεύουν. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών δεν θα επιλυθούν. Απλά. Ποτέ. Είναι σαν να ξέρεις ότι ο δικός σου γόρδιος δεσμός πλάστηκε από σχοινί που με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε μέταλλο, που πάνω του με ηλεκτροσυγκόλληση κόλλησαν ένα κιβώτιο ηλεκτρόδια. Όσο και να το παλέψεις είναι πιο σίγουρο κι από το θάνατο δεν θα κάνεις ποτέ σου τίποτα.

Αφού ανασκόπησα τα σημαντικότερα επί, κι εγώ, πλέον δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό χιλιάδων της επανάληψης, έπαψα να το αντιπαλεύω. Χαρίζω λοιπόν τα επινίκια στα για πολύ δυνατούς λύτες δικά μου, ατομικά προβλήματα και τα ταξινομώ στις άλυτες υποθέσεις των περιπτώσεων που συγκλόνισαν κάτι. Εν προκειμένω εμένα.

Με τον επιλογέα των ταχυτήτων στο νεκρό... και ένα κινητήρα που όπου να' ναι θα ξεμείνει από καύσιμα ανοίγω την πόρτα και εγκαταλείπω το όχημα. Αν ποτέ επιστρέψω και είναι ακόμα εκεί και έχω ένα μπιτόνι στις αποσκευές μου θα επιχειρήσω ίσως να το οδηγήσω όπως παλιότερα..

Η φωτογραφία είναι η αξονική του εγκεφάλου μου, καταφανώς αποδεικνύεται και επιστημονικά η ύπαρξη τουλάχιστον δυο στο εσωτερικό όπως ευκόλως αντιλαμβάνεστε.

Βλέποντας όμως το τι ακριβώς συμβαίνει τριγύρω, ομολογώ πως αισθάνομαι συντετριμμένος και βαθιά απογοητευμένος.

Τολμάς! μου είπα σχεδόν εξαγριωμένος να θέτεις εαυτόν υπό δυσμένεια όταν δίπλα από εσένα πλανώνται τόσα σοβαρά, αληθινά προβλήματα σαν αυτά που ενδεικτικά θα σου θέσω παρακάτω;;;;

Τι να μου πω... δεν έβρισκα λόγια... δεν ήξερα και περί τίνος πρόκειται... ήταν δύσκολη η θέση μου... καταλαβαίνετε έτσι;...

Πριν προλάβω να μου ψελλίσω κάν λέξη, με αρχίζω με ένα ύφος συμπάθειας και κατανόησης, έτσι, όπως όταν προσπαθείς να πείσεις τον παππού ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το χάπι της πίεσης και ότι δεν ήταν ακριβώς μαλάκας ο γιατρός που το επέβαλε. Καταλαβαίνετε τι εννοώ έτσι;

Λοιπόν γύρω σου, άρχισα, κραδαίνουν απειλητικά τα σπαθιά τους πολύ βαρύτερα και χειρότερα προβλήματα!

Πω-πω! Προβλήματα με σπαθιά! Τι κάνει η επιστήμη σκέφτηκα δειλά,μα τόση εξέλιξη δίπλα μου και δεν κατάλαβα κάτι;;; Και εντάξει, βαριά τα σπαθιά και τα προβλήματα, ένα ελαφρύτερο μέταλλο; ένας καλός διατροφολόγος βρε αδερφέ;;; Τίποτα;;;;

Για πές! Απάντησα ξεπερνώντας τον πρώτο μου φόβο και ανασήκωσα το ένα μου βλέφαρο, για να δηλώσω την έναρξη της απόκτησης της προσοχής μου στο άκουσμα της συνέχειας.

Έχεις ακουστά για την επιρροή της πολιτιστικής αποξένωσης στην ζωή της πεταλούδας του Αμαζονίου;

'Εμεινα μαλάκας. Με αποτέλεσμα να ανασηκώσω και το άλλο βλέφαρο. Όχι ρε πούστη, συμβαίνει και αυτό και δεν το αντελήφθην;-;
Ένα μικρό, ασήμαντο, αίσθημα ντροπής έσκασε μύτη από κάπου αλλά δεν πρόσεξα από που ακριβώς, καθότι ήμουν πολύ απασχολημένος. Ως γνωστόν, σε τέτοιες περιπτώσεις παρουσιάζω κινητικότητα τοίχου. Ακόμα και η ντροπή μου λειτούργησε αυτοβούλως. Τις άλλες φορές όταν την είχα ανάγκη, μόνο με fax μου έκανε τη χάρη να εμφανιστεί.

Την εγκαθίδρυση της Δημοκρατικής Αντασφάλειας στην γονιδιακή αλυσίδα του πιγκουίνου;

Δίς μαλάκας. Αυτή η επανάληψη κατάστασης άρχισε να με κουράζει. Μιας και δεν επιτρέπω όμως την επίδειξη συναισθημάτων καταγεγραμμένη σε σελίδα Α4 ούτε και στον ίδιο μου τον εαυτό, ίσως αυτή και να είναι μια από τις πιο παλιές αιτίες του μίσους μεταξύ μας, έκανα το αυτονόητο. Το μαλάκα.Ήταν η πιο έξυπνη κίνηση που μπορούσα να κάνω, άσε που δεν χρειάστηκε και προσπάθεια.

Την ορμονική διαταραχή της σαγιονάρας σε συνθήκες υγρασίας σε συνάρτηση με την διάθλαση του ηλιακού φωτός στη μαγιονέζα σε κοντό βαζάκι και ριγέ ετικέτα;

Τρίς... Σοκαρίστηκα. Αυτή η αμυδρή αίσθησης ντροπής που γιγαντώθηκε δίπλα μου, αν ήταν μέσα μου θα είχαμε πρόβλημα, με άφησε σχεδόν άφωνο. Αν με άφηνε και άγραπτο, το πόστ θα τελείωνε απότομα εδώ. Δεν είναι σκέφτηκα μεγαλόφωνα δυνατό να συμβαίνουν όλα τούτα και να μην μπορώ να λάβω θέση, να δώσω μιαν απάντηση. Και σημειωτέον με κολλούσε στον τοίχο αυτός.. Η ώρα ευτυχώς έχει περάσει. Είναι από τις στιγμές που λές: "Δεν ξεχνώ ποτέ πρόσωπα. Ευχαρίστως όμως για εσένα θα κάνω μια εξαίρεση.." Τον πάω για ύπνο μπας και το βουλώσει επιτέλους και ησυχάσω.

Σκάσε, πάμε.

Υ.Γ.: Έτσι, απλά για να βλέπει ποιός έχει το πάνω χέρι.
Υ.Γ.1: Αφού δεν έχετε όλοι την ευτυχία να με γνωρίζετε προσωπικά, διευκρινίζω πως είμαι ο αριστερά στην φωτογραφία. Ο όμορφος.

Run to you

2010-08-16T02:39:00.004+03:00

Παρατηρώντας την δύση του ήλιου - κι απόψε - διαπίστωσα την απώλεια μιας περίπου ώρας λιγότερο από το μερτικό της ημέρας. Το καλοκαίρι την κάνει με ελαφρά, οι θερμοκρασίες παραμένουν και καλά για το κλού των ημερών και την συνέπεια της φύσης κατά την εποχή.

Πάει κι αυτό αν και θεωρητικά έχουμε περίπου 20 χαλαρές μέρες.

Ουσιαστικά το καλοκαίρι και φέτος λαβαίνει τέλος. Μας ευχαριστεί που και αυτή τη χρονιά είμαστε συνεπείς μαζί του και ψάχνει το μαντήλι που θα μας κουνήσει.

Σε ένα ορυμαγδό σκέψεων έκανα πολλές είναι η αλήθεια από νωρίς -πολύ νωρίς λέμε- χάθηκα με τη βοήθεια ενός compilation που δημιούργησα σήμερα και θα το μοιραστώ μαζί σας.

Ευτυχώς που ο συνδυασμός της εικόνας από πάνω -είναι αυτό που βλέπω από το θαλασσόσπιτο - και της μουσικής είναι απίστευτος...

Μένει το σώμα έκδηλος παρατηρητής αλλά εσύ δεν είσαι εκεί, έχεις φύγει μακριά... αφού θα έφευγες εσύ εγώ θα έμενα;

Έτσι χάνομαι μέρες τώρα και κυρίως νύχτες.

Δεν θέλω να σας κάνω να ζηλέψετε αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που αισθάνομαι τυχερός. Και σήμερα έτσι ένιωθα. Τυχερός. Περιτριγυρισμένος από τα αγγελούδια μου αλλά και την θάλασσα ακριβώς μπροστά, ακουστικά, μπύρα, καφέ και για λίγες ώρες είναι όλα μαγικά.

Θα με συγχωρήσετε αλλά θα συνεχίσω για ένα διωράκι την ακρόασή μου, έχει δουλειά κανονικά αύριο... δηλαδή το πρωΐ...

Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε όπου κι αν είστε, καλά να περνάτε. Όλοι.

Κλίκ εδώ για τη μουσικούλα αν θέλετε να πάει βόλτα το μυαλό σας, μπορεί και να συναντηθεί πουθενά με το δικό μου, δεν έχει γυρίσει ακόμη και νύχτωσε κι ανησυχώ!

Όσο με παρατηρώ..

2010-08-08T04:53:00.000+03:00

Δεν είμαι και πολύ σίγουρος... αλλά προσέχοντας τις λεπτομέρειες πολύ σύγχρονο και νεανικό με βρίσκω (εσωτερικά) δεν νομίζετε κι εσείς;

Την seaείδα και τις τα είπα

2010-07-24T03:49:00.006+03:00

Δεν είναι κατάσταση αυτή!

Δεν μπορείς κυρία μου.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ! να κάνεις ότι σου γουστάρει με την άνεσή σου!

Δεν γίνεται να μην σταματάς ούτε μια τόση δα μικρή στιγμή.

Δεν διανοείσαι καν τι μου προκαλείς κάθε φορά στο άκουσμα ή στην όψη.

Δεν με αφήνεις να κοιμηθώ.

Δεν με αφήνεις να ησυχάσω.

Δεν έχεις αντίπαλο και το εκμεταλλεύεσαι..

................................................................

Αλλά σε σώζει νομίζεις η φήμη και το όνομα ;

Χά!

Ας γελάσω δίς!

ΧΑ ΧΑ!

Ακούς εκεί!

Σε λένε

Θ Α Λ Α Σ Σ Α

Και αυτό από μόνο του, σου τα συγχωρεί όλα πανάθεμά σε.... ακούω... μη φωνάζεις... ακούω..

Θαλασσόσπιτο

2010-07-18T03:42:00.001+03:00

Φέτος το καλοκαίρι δεν έχει διακοπές.

Όχι με τον γνωστό πατροπαράδοτο τρόπο τουλάχιστον. Προγραμμάτισε από πρίν (αρκετά για να προσπαθήσεις να κάνεις καλή επιλογή), μάζεψε όσα χρήματα -νομίζεις- ότι χρειάζονται, μάζεψε ένα βουνό πράγματα, (πάντα εν τω μεταξύ αναρωτιόμουν που στο καλό χωράνε ΟΟΟΟΟΛΑΑ αυτά αφού δεν έχω φορτηγό, ούτε πούλμαν).

Ένα επιβατικό με φορτωμένα τα 5 μέλη της οικογένειας (συμπεριλαμβάνεται και ο υπογράφων) με τα σχετικά των παιδιών. Όποιος έχει παιδιά καταλαβαίνει τι εννοώ, όλοι οι υπόλοιποι υποθέτουν.

Δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσουμε ένα σπίτι με δυο μόλις δωμάτια και ένα wc που μπαίνεις και βγαίνεις χωρίς περιστροφές. Ούτε η σκέψη σου δεν χωράει εκτός από εσένα.

Με λίγα (σχετικά) λεφτά και λίγα λίγα.

Αν δεν είχα τα παιδιά δεν θα το σκεπτόμουν κάν. Δεν θα ήθελα ούτε να σκεφτώ ένα κόστος ακόμη και μάλιστα όχι και μικρό. Έλα όμως που δεν προβλέπεται ούτε για τα επόμενα χρόνια έξοδος από την κούρνια μας... με τα πολλά στη φυλακή και με τα λίγα μέσα.

Το πήραμε. (Ελπίζω να μην μας πάρει κι αυτό μέχρι να το πληρώσουμε...).

Σε μια περιοχή που δεν λέει τίποτα από καμιά άποψη. Δεν είναι τουριστικό μέρος, μάλιστα μια μικρή πόλη που είναι μέρος της η παραλία της εν λόγω οικίας μου προκαλούσε πάντα όποτε περνούσα ένα βαθύ αίσθημα θλίψης.

Τι τα θες όμως... αν δεν ήταν και έτσι το σπίτι θα έκανε ένα σκασμό (μπορεί και δυο) λεφτά και δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να δούμε θάλασσας χρώμα.

Άντε και το πήραμε, έβαλα το χεράκι μου (και το δυο δηλαδή) και έφτιαξα ηλεκτρολογικά και υδραυλικά, το σουλουπώσαμε και με χρώμα, αγοράσαμε κρεβάτια και τα συναφή και πριν μια εβδομάδα μετακομίσαμε για το καλοκαίρι εδώ. Ναι από το θαλασσόσπιτο σας γράφω.

Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω ακόμη, οπότε ολόκληρη την ημέρα λείπω και το βράδυ μαζεύομαι και αράζω στην βεράντα. Η οποία βεράντα είναι σχεδόν όσο είναι ολόκληρο το σπίτι. Ευτυχώς.

Δεν σας είπα μια σημαντική λεπτομέρεια.

Σκόπιμα.

Το σπίτι απέχει από το κύμα ...30 μέτρα, μπορεί και 25, δεν το μέτρησα, το υπολογίζω. Όλη τη νύχτα ακούς τον παφλασμό των κυμάτων και χάνεσαι...

Αυτό το καλοκαίρι θα ευχαριστηθώ τον αγαπημένο μου ήχο. Της θάλασσας...

Αν μη τι άλλο θα αρκεστώ σε αυτό. Δεν συζητώ για το ηλιοβασίλεμα... Μαγεία.

Απέναντι, φαίνονται Κεφαλλονιά και Ιθάκη. Ελάχιστα και η Ζάκυνθος.

Νομίζω πως πρώτη φορά στη ζωή μου θα χαρώ διακοπές, με την έννοια του να χαρώ τη θάλασσα.

Μάλιστα χωρίς περιορισμό ημερών. Αυτό κι αν είναι η καλύτερη προϋπόθεση. Τι κι αν δουλεύω όλη την εβδομάδα; Τα βράδια είναι μαγικά. Τα παιδιά είναι ήδη κατράμι από το μαύρισμα, μπάνιο το πρωί, μπάνιο το απόγευμα. Χαίρονται όσο καμιά άλλη φορά. Δεν έχουμε και θέμα ιδιαίτερο με την άμμο, όλα καλά.

Μια βασική μου ενασχόληση και πόρος για την οικονομία της οικογένειας, σχετίζεται με το διαδίκτυο. Απαραίτητη λοιπόν συνθήκη ήταν η σύνδεση με αυτό. Περιττό να σας αναφέρω πως dsl δεν υπάρχει για την περιοχή (λόγω απόστασης) ούτε στα πιο τρελά όνειρα για τα 8.534 χρόνια που έπονται. Μετά βλέπουμε... οπότε τι γίνεται; Βρήκα λύση και σε αυτό, έστησα δυο ασύρματα στα 10 χιλιόμετρα και μοιράζομαι μια 24άρα (σύνδεση, μην πάει το μυαλό σας άλλου) με έναν φίλο και μπορώ και να δουλεύω άνετα με το λάπτοπ και από εδώ.

Με λυμένα τα βασικά προβλήματα, σχετικά άνετη διαβίωση, ΙΝΤΕΡΝΕΤ, κύμα σε λίγα μόλις μέτρα, κανένα εμπόδιο μπροστά, αέρα δροσιάς ακόμα και τις καυτές ώρες του μεσημεριού, βεράντα και τα παιδιά να κοιμούνται βρήκα ώρα και να σας τα γράψω.

Θα μου πείτε γιατί μας τα λες;

Θα σας πω και γιατί.

Μοιράστηκα εδώ μέσα μαζί σας πολλές από τις μαύρες μου.

Ε, για μια φορά ας μοιραστώ μαζί σας και μια μου άσπρη.

Εύχομαι να βρει καθένας και καθεμιά σας αυτό που θέλει για το φετινό καλοκαίρι. Της δυσκολίας και της δυσχέρειας για όλους μας. Πολλά ακούγονται, περισσότερα γίνονται, ελάχιστα μας λένε.

Δεν θα πεθάνουμε όμως κιόλας. Όχι πριν την ώρα μας. Δεν θα τους κάνουμε και τη χάρη να τους απαλλάξουμε από την παρουσία μας. Ανέκαθεν αυτό που μας χαρακτήριζε σαν λαό ήταν η ικανότητα να περνάμε (όσο μπορούσαμε) καλά, όσο και όπως το ορίζει ο καθένας μας. Μπορεί να το παραξηλώναμε, δεν έχω λόγους να αμφιβάλω αλλά δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μας να τα βάφουμε μαύρα. Ακόμα κι όταν στ' αλήθεια είναι.

Θα στριμωχτούμε κι άλλο, θα περάσουμε δύσκολα αλλά θα επιβιώσουμε και θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον τα παιδιά μας να περνάνε καλύτερα από εμάς.

Καλό καλοκαίρι.

foto: Simon's Aber Sunset

Μια...

2010-06-29T02:22:00.013+03:00

Μια φωτιά κι έναν καιρό.

Όχι όχι...

Μια φαρδιά κι έναν καλό.

Μπα...

Μια φωλιά κι ένα καρώ.

....

Μια φωνή κι έναν ασβό.

..;

Μια...

Δυο...

Μπα... μήπως ...μια σταλιά κι έναν αφρό;

Μια γουλιά κι έναν γκαβό...

Όχι.

....

Μια παλιά κι έναν σκασμό;

. . . . . . . . . . . . .

(Όταν οργανωθώ θα ξαναπεράσω, με συγχωρείτε για την αναστάτωση).

Γεια σας.

Εγώ. Ο ίδιος.

(Ε, δεν είμαι και στα καλά μου. Με κάτι παλιοτζίν ντύνομαι...)

με sprite...

Κλείνοντας τα μάτια

2010-06-08T04:59:00.003+03:00

http://rapidshare.com/files/396499330/MASTERPCM_-_I_CLOSE_MY_EYES.mp3.html

Τα υλικά της συνταγής εδώ...

Ακούγεται καλύτερα με κλειστά μάτια ή αγναντεύοντας το σκοτάδι.

Έτσι βλέπει κανείς πολύ περισσότερα...

Επιστροφή

2010-04-29T00:57:00.000+03:00

Μετά από διάγνωση βαριάς πνευμονικής λοίμωξης, θεραπεία 3 εβδομάδων και συνέχιση της αντιβίωσης (ευτυχώς) πλέον στο σπίτι, επιστρέψαμε.

Τα συμπεράσματα από την τελευταία επίσκεψη στο "Σωτηρία" ήταν τα εξής:

Ο πνευμονολόγος της Πάτρας εκτός από τύπος με άσπρη μπλούζα, ήταν και μαλάκας.

Διέγνωσε τέλεια (!) κατάσταση του αναπνευστικού, ήταν δε σίγουρος πως είναι ...καρδιολογικό το πρόβλημα...

Χαρακτηριστικά ανέφερε κατά την διάρκεια της εξέτασης, "δεν ακούω τίποτα. Τα πνευμόνια σου είναι καλύτερα από τα δικά μου, να σε κοιτάξει ένας καλός καρδιολόγος".

Ο Πνευμονολόγος στην Αθήνα είπε, " δεν ακούω τίποτα, αλλά ξέρεις γιατί; Γιατί η λοίμωξη που έχεις, έχει φράξει τα πάντα μέχρι επάνω και δεν μπορώ ούτε να σε ακούσω...'

Επιστρέφοντας στο μαλάκα, που συμπλήρωσε έτσι στο γόνατο για τον καρκίνο, οι άλλοι γιατροί είπαν, " αυτό φαίνεται και σε παλιότερες εξετάσεις ετών, με διάμετρο 5 χιλιοστά, τώρα είναι 1 εκατοστό, δεν είναι ανάγκη να το αγγίξουμε, μπορεί να είναι οτιδήποτε, καλοήθεις ή κακοήθεις, δεν μπορούμε να τον υποβάλουμε σε γενική αναισθησία λόγω του αναπνευστικού. Είναι αδύνατο να ξυπνήσει μετά.. θα το παρακολουθήσουμε και θα δούμε τι θα κάνουμε. Δεν αγγίζεις, ξυπνάς κάτι που χρόνια τώρα κοιμάται και δεν δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα. Δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί, αλλά αν κάνουμε οτιδήποτε τώρα θα δημιουργήσουμε πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα μέχρι τώρα έχουμε".

Ο μαλάκας, είπε να πάμε σπίτι μας και όλα θα περάσουν αν δούμε έναν καλό καρδιολόγο, για τον όζο, ρώτησε μόνο την ηλικία και είπε ...καλά....

Ο μαλάκας.

Η γενικότερη εικόνα είναι μακράν η καλύτερη που έχω δει στον πατέρα μου τον τελευταίο χρόνο.

Δίκιο πρέπει να έχουν οι Γιατροί. (Εκτός του μαλάκα).

Εγώ μια χαρά είμαι, (λέμε και κάτι για να περνάει η ώρα).

Εσείς;

(Οικονομικά δεν ρωτώ, για την υγεία σας ενδιαφέρομαι).

Τέτοιες μέρες και δεν αλλάζει τίποτα...

2010-04-01T22:44:00.003+03:00

Η τύχη μας και εφέτος δεν άλλαξε.
Ήλπιζα να απέχουμε από τα νοσοκομεία αλλά που τέτοια τύχη.
Από τις 10 Ιανουαρίου τα μεγαλύτερα διαλείμματα παραμονής εκτός χώρου περίθαλψης (λέμε τώρα...) ήταν της τάξης των 48 ωρών.

Η αιτία εισαγωγής πάντα η ίδια. Έντονη δύσπνοια και κακή οξυγόνωση. Φυσιολογικές τιμές 94 και άνω. Μετρήσιμα μεγέθη κατά την ώρα του προβλήματος 66-70...
Αμπούλες εισπνεόμενες με μάσκα και διαρκής παροχή οξυγόνου (εντός και εκτός νοσοκομείου) ακόμα και κατά την ώρα του λίγου ύπνου για τον πατέρα. Ετών 76.

Μπαλονάκι στην καρδιά, εγχείρηση προστάτη πριν ένα μήνα, κινητική αναπηρία άνω του 70 %, ελεγχόμενο ζάχαρο, δύσπνοια... και στον αντίποδα ποσότητες κορτιζόνης και μια μεγάλη συλλογή από διάφορα άλλα φάρμακα. Μόνο το σέτ του καρδιολόγου αριθμούσε 30!!!! Εννοείται πως το σέτ του πνευμονολόγου είχε διαφορετική διάταξη...

Πριν 2 ημέρες στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείου της Πάτρας στο Ρίο.
Εξυπηρετεί τα περιστατικά της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας λόγω των μηχανημάτων και των συγκεντρωμένων δυνατοτήτων του.
Εσπευσμένη μεταφορά από εμένα (με φιάλη οξυγόνου στο αυτοκίνητο) κατόπιν σύμφωνης γνώμης παθολόγου και πνευμονολόγου για έλεγχο πιθανής πνευμονικής εμβολής. Απαιτείται Σπειροειδής Αξονική Τομογραφία για την διαλεύκανση ή τον αποκλεισμό της πιθανότητας. Σύμφωνα με τα λεγόμενα των ιατρών, τέτοια πιθανότητα θέτει σε άμεσο κίνδυνο απώλειας ζωής.
Πρωί λοιπόν με αναπηρικό καροτσάκι και τα λοιπά συναφή υπό μάλης βρισκόμαστε στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών για την άμεση εξέταση και την πραγματοποίηση της αξονικής στον κατάλληλο τομογράφο που διαθέτει το εν λόγω νοσοκομείο.
Αναμονή 7 ώρες... επίσχεση εργασίας των ιατρών. Για τρίτη εβδομάδα και δεν ξέρει και κανείς πότε θα λήξει.
Δεν έχουν λένε πληρωθεί οι υπερωρίες τους που σύμφωνα με τα λεγόμενά τους είναι 2,70 € η ώρα...

Στην διάρκεια της αναμονής καρκινοπαθής φίλος από την γενέτειρα πόλη, βρίσκεται εκεί κατόπιν κανονισμένου ραντεβού με τον ιατρό του με σκοπό να αντιμετωπισθεί αφυδάτωση που τον ταλαιπωρεί εξ αιτίας χημιοθεραπείας και στομαχικών προβλημάτων. Μόνο που ο "ιατρός" απεργεί και δεν το είχε σε τίποτα να κουβαλήσει τον καρκινοπαθή από τον Πύργο στην Πάτρα, ενώ γνώριζε πως θα απεργεί!!!!!!!!!
Παρακάλεσα τουλάχιστον 8 φορές τους δυο γιατρούς που προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν όλα τα περιστατικά που περίμεναν. Εις μάτην... Μετά από 6 ώρες δεν έκανε τον κόπο κανείς από τους δυο παρά το ότι επεσήμανα πως πρόκειται για καρκινοπαθή να τον δεί και να κάνει κάτι γι αυτόν. Σηκώθηκε και έφυγε... χωρίς καμία περίθαλψη... Είναι 46 χρόνων και έχει τέσσερα παιδιά...
Ντράπηκα για λογαριασμό τους. Που έδωσαν και όρκο...
Μετά από την επτάωρη αναμονή του επείγοντος... περιστατικού μας έγινε μια τυπική εξέταση και ακολούθησε η αξονική που απέκλεισε ευτυχώς παντελώς την πιθανότητα πνευμονικής εμβολής αλλά ανέδειξε έναν "όζο" ή ογκίδιο 1 εκατοστού στον δεξί πνεύμονα...

Σήμερα, μετά από έντονη δύσπνοια και δυσφορία, αδυναμία αντιμετώπισης της κατάστασης, το νοσοκομείο του Πύργου ΔΕΝ έκανε δεκτή την εισαγωγή. Μας έστειλαν στο σπίτι δεχόμενοι να υπογράψουν πως δεν υπάρχει λόγος νοσηλείας, παρά το ότι ενημερώθηκαν για την γνωμάτευση της αξονικής.

Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση μέχρι την Τρίτη του Πάσχα οπότε και θα γίνει εισαγωγή στο Σωτηρία στην Αθήνα, μήπως και βρούμε κάποια άκρη...

Όταν διάλεξα το επάγγελμά μου δεν με πίεσε κανείς να γίνω κάτι διαφορετικό από εκείνο που επέλεξα. Υποθέτω πως δεν πιέστηκε και κανείς άλλος για παρόμοιο λόγο.

1. Άρα όποιος έγινε γιατρός το έκανε επειδή το επέλεξε.
2. Ο γιατρός δεν έχει τις ίδιες υποχρεώσεις με τον μανάβη της γειτονιάς.
3. Δεν έχει και τις ίδιες γνώσεις.
4. Δεν έχει την ίδια αμοιβή επίσης.
5. Ο μανάβης ή ο μπακάλης της γειτονιάς έχει και φιλότιμο.
6. Αυτοί δεν έχουν.
7. Αν απεργήσει ο μανάβης δεν τρώμε φρούτα και λαχανικά.
8. Αν απεργήσει ο γιατρός δεν θα χρειαστεί να ξαναφάμε τίποτα.
9. Δεν με ενδιαφέρει αν έχει δικαίωμα απεργίας ο μανάβης. Είναι ιδιώτης.
10. Δεν με ενδιαφέρει αν έχει δικαίωμα απεργίας ο ιδιώτης γιατρός. Είναι ιδιώτης.
11. Ο ιδιώτης δεν απεργεί. Δεν θα έχει να φάει αν το κάνει.
12. Ο δημόσιος γιατρός όμως ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ .
13. Από αυτόν εξαρτάται αν ζεί ή αν πεθαίνει ο πατέρας, η μάνα, η αδελφή ή τα παιδιά μας...

Αν δεν του άρεσε να γίνει γιατρός στην λυπηρή μας πατρίδα να πήγαινε σαν γιατρός ή σαν μανάβης σε όποια άλλη χώρα του έκανε κέφι.
Το επέλεξε και στα χέρια του κρέμονται οι ζωές όλων μας.
Το αν το κράτος δεν τον καλύπτει δεν με ενδιαφέρει. Να παραιτηθεί αν δεν του αρέσει και να δουλέψει όπως δουλεύουμε όλοι μας οι ελεύθεροι επαγγελματίες χωρίς την σιγουριά του σταθερού έστω και μικρού εισοδήματος.

Δεν ασκώ λειτούργημα.
Όποιος όμως τολμά να το επιλέγει και να το κηρύττει να είναι και ικανός να ανταπεξέλθει.

Και αυτοί δεν είναι.

Άφησαν τον καρκινοπαθή να φύγει άπραγος.
Παιδί 15 ετών με συνεχείς εμετούς δεν είχε τη τύχη να το δεί ΚΑΝΕΙΣ "ιατρός".
Έφυγε με ταξί για ιδιωτικό θεραπευτήριο με την μητέρα της μετά από παραμονή μιας ώρας μπροστά ακριβώς στα μάτια τους με τους εμετούς πάνω στα ρούχα της...

Έχω πολλούς λόγους να λυπάμαι αλλά αυτό δεν είναι ικανό να βοηθήσει κανέναν και τίποτα.

Δεν θέλω να ευχηθώ σε κανέναν από τους γιατρούς του νοσοκομείου της Πάτρας να βρεθεί η στιγμή που κάποιος θα αδιαφορήσει τόσο προκλητικά απέναντι σε δικό τους άνθρωπο και να μην χρειαστεί να του πεί κανείς επίσης "έχει καρκίνο, πόσο χρόνων είναι; 76; Καλά..."

Δεν νοιάζονται, δεν λυπούνται και δεν νοιώθουν κανέναν.

Σε αυτό τον κόσμο που ζούμε σπάνια, αλλά συμβαίνει, κάποια πληρώνονται.

Εύχομαι σε όλους και όλες εσάς να έχετε καλύτερες γιορτές και να θυμάστε όταν χρειάζεται πως πρώτα είμαστε άνθρωποι και μετά επαγγελματίες.
Δυστυχώς πολλοί τριγύρω δεν είναι πια τίποτα από αυτά τα δυό.

Αυτούς, μόνο να τους λυπηθώ μπορώ.
Αναρωτιέμαι πόσες ώρες υπερωρίας κοστίζει ο πόνος στο βλέμμα των γερόντων και η θλίψη στα μάτια των παιδιών για να μην ρωτήσω εν τέλει πόσες ώρες κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή...

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση.

(με τους μανάβηδες δεν είχα ποτέ αντιπαράθεση, με τους γιατρούς όμως...)

Ειδα φως και μπήκα

2010-03-20T04:47:00.007+02:00

Η αποκομιδή των ευχών σου μπορεί να πάρει πολύ χρόνο τελικά.

Πιθανανολογείς στην εσχατιά των καιρών την αλλαγή των πάντων.

Αφού δεν βλέπεις χαΐρι σε τι μπορεί να ελπίζεις;

Δεν θα κάνω θέμα για τα γνωστά και εκτενώς (ως και σε βαθμό ηλιθιότητας) αναλυμένα καθημερινά ζητήματα περί της εσωτερικο-εξωτερικής μας πολιτικής (λέω και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα).

Δεν θέλουμε χρήματα λέει ο αρχηγός της αγέλης, αλλά θέλουμε χαμηλό επιτόκιο δανεισμού. Αναρωτιέμαι τι θα δανειστούμε τότε. Ομπρέλες θαλάσσης ;; Αν όχι χρήματα... δεν μπορεί, κάτι έχει στο νού του αυτός.... (εκτός από αλυσίδα ποδηλάτου στο χέρι του).

Τέλος και των αρχών και των πάντων. (Που μας πάει ο άνθρωπος ρε...)

Φέτος, λέω για αλλαγή, να κάνω Πάσχα εκτός χώρων περίθαλψης. Καιρού θέλοντος, Θεού επιτρέποντος και πατέρα συμφωνούντως.

Είδωμεν.

Έχω χαθεί από τις γειτονιές μας. Δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να αφιερώσω καθόλου χρόνο ούτε για να διαβάσω κανέναν σας. Είναι μια δύσκολη, πολύ δύσκολη εποχή για μένα, όπως και για πολλούς άλλους υποθέτω. Αναμένονται ριζικές και εκ βάθρων αλλαγές ακόμα και στο επάγγελμα που εξασκώ, δεν μπορώ να πω και περισσότερα για αυτό, μιας και ένας λόγος είναι πως ακόμα δεν είναι ξεκαθαρισμένο τίποτα. Έχει δρομολογηθεί όμως κάτι πολύ σημαντικό όπως και σοβαρό επίσης.

Είδωμεν και για αυτό.

Κάνω μια στιγμιαία ανάπαυλα εν μέσω εργασίας (και ας είναι 4.40 το πρωί..) για να συνεχίσω αμέσως μετά.

Σας αφήνω ένα παλιό αλλά έξυπνο video (για όσους δεν το έχουν δεί) και σας χαιρετώ όλους μέχρι νεωτέρας.

Υ.Γ. : Ζητώ συγνώμη που δεν απάντησα στά σχόλια του προηγούμενου πόστ αλλά ελπίζω να έλθει σχετικά σύντομα η ώρα να αποκτηθεί ελεύθερος χρόνος.

Εσείς άραγε πως είστε ;

Bonus

Του Bραζιλιάνου ογκολόγου και συγγραφέα Drauzio Varella:

Στις μέρες μας δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα στην έρευνα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες, σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer. Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένους με τέλεια στύση και ηλικιωμένες με μεγάλα βυζιά που όμως κανείς τους δε θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν...

Λογοαπραξία

2010-02-13T03:40:00.001+02:00

Ανάμεσα στις σκιές του παρόντος ή του παρελθόντος χρόνου αδημονούν κουβάρια ασύλητες σκέψεις, μονάχα να προβάλουν θέλουν, να δουν το φως της έκφρασης σε κατάληξη.
Να γίνουν κάτι προτού να γίνουν τίποτα.
Είναι καιρός τώρα που με τα διάφορα, όχι και λίγα, προβλήματα η συνοχή των δεσμών με τον έσω κόσμο μου έχει διαταραχθεί ανυπόστατα..
Δεν ευελπιστώ σε καμιά δραματική αλλαγή του τρόπου της ζωής, ούτε καν τολμώ να διαβλέπω όνειρα κατά την ώρα της κατάκλισης.
Αυτό το τελευταίο με έχει αρκετά θορυβήσει σαν γεγονός. Δε μπορεί, θα βλέπω αλλά δεν το θυμάμαι... τώρα αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο από τα δυο. Το ότι δεν βλέπω ή ότι δεν θυμάμαι αν είδα..
Εσχάτως δεν λειτουργώ όπως είχα τουλάχιστο συνηθίσει, άσχετα αν ο δικός μου τρόπος ήταν "σωστός¨ ή "λαθεμένος". Πρόκειται για μη αντικειμενική παρατήρηση οπότε δεν την ορίζω, παρά μόνο σαν τον δικό μου τρόπο.

Τα τέλματα εν τέλει δεν είναι αρεστά ούτε καν στο βάλτο που τα θρέφει..

Με τα στερητικά "δεν" έχω χορτάσει, ομολογώ πως δεν μου έλειψαν ποτέ. Αντίθετα μπορώ ευθαρσώς να σας δηλώσω πως κατέχω και υψηλά αποθέματα.

Από την άλλη, τα παράπονα που πετάνε δεξιά αριστερά πίσω από τις κόχες των ματιών μου, όταν ξεσπάω σε εμένα, τα τσακίζω με σχετική ευκολία προσπαθώντας να με πείσω για την αντιπαράθεση των "δεν" με τα "έχω" και την ευημερία των τελευταίων όταν τα "βλέπω" αραδιασμένα στους καναπέδες της ζωής που έζησα.

Συνηθίζεται η έκφραση "πλήρης ημερών", στη δική μου περίπτωση ισχύει το "πλήρης διαφορών", αφού σε "πλήρης ημερών" δεν προβλέπω να προβιβαστώ.

Λίγο απλοϊκά ανόητη η έκφραση, ποιος δηλαδή δεν θέλει άλλες μέρες στη ζωή του και προτιμά την αιώνια, παντοτινή ...ησυχία; Κι αν πρόκειται για ακριβή και λογικό συλλογισμό ο μόνος αρμόδιος για να το εκφράσει θα μπορούσε να είναι μόνο ο παρεπιδημώ ν, που φυσικά δεν βρίσκεται πλέον στην θέση να μας διευκρινίσει την επάρκεια ή όχι των ημερών του...

Στον τομέα "πλήρης διαφορών" δεν βρίσκω λόγο να μου αντιμιλήσω.

Συμφωνώ και εγώ μαζί μου. Δυο είμαστε αρκετοί και πλειοψηφούμε και απέναντι σε εσένα που διαβάζεις.

Σε αυτή τη σύντομη συνδιαλλαγή απόψεων με το πληκτρολόγιο συμπέρανα πως είμαι σχεδόν καλύτερα από την στιγμή που ξεκίνησα να τα λέω με το παράθυρο της ανάρτησης οπότε είναι καιρός να σας αφήσω και στην ησυχία που σας εύχομαι να έχετε όσοι την αναζητάτε.

Η επιλογή της φωτογραφίας έγινε γιατί στα δικά μου μάτια είναι όλα εκείνα που σφραγίστηκαν πίσω από την παλιά πόρτα, που ακόμα κι αν ποτέ ανοιχτεί, ο χρόνος θα έχει κάνει το χρέος του, θα έχει τηρήσει την υπόσχεσή του και θα βρει κανείς μόνο ανάκατα απομεινάρια από ότι έφυγε, απομεινάρια ανίκανα να συνθέσουν εικόνες και γεγονότα, φωνές και ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ.

Είμαι δε ευχαριστημένος γιατί δεν ήθελα να σας πω κάτι συγκεκριμένο, κατά συνέπεια δεν θα κρατήσει κανείς σας κακία γιατί δεν είπα τίποτα..

Η ατομική περισυλλογή δεν αποτελεί ικανότητα ευθυκρισίας, αυτό κατά βάθος είχα να μου τονίσω και το έκανα.

illluminati

2010-02-04T03:19:00.005+02:00

Illuminati, αν όχι όλοι οι περισσότεροι γνωρίζουμε ή έχουμε μια ιδέα τι σημαίνει αυτή η λέξη.
Αν την αντιστρέψουμε γίνεται itanimulli, σωστά;
Αν τώρα την μετατρέψουμε σε ηλεκτρονική διεύθυνση γίνεται www.itanimulli.com ...
Πηγαίνετε τώρα μια βόλτα εκεί να δείτε ποιοι είναι οι "Πεφωτισμένοι..."

Φυσούσε..

2010-01-27T03:54:00.004+02:00

Κάνει πολύ κρύο απόψε σκέφτηκα.. έχωσα τα χέρια στο μπουφάν και προχωρούσα φεύγοντας από το νοσοκομείο. Σε λίγο βρισκόμουν πλάι στο αυτοκίνητο, έβαλα το κλειδί στην κλειδαριά και κοντοστάθηκα. Δεν την άνοιξα. Σκεπτόμουν κοιτάζοντας το φωτισμένο κτήριο στις παρυφές της πόλης και έφερα πίσω στις ανακατεμένες μου σκέψεις τις εικόνες και τους ήχους από εκεί μέσα... τελευταία βγαίνοντας άκουσα το γοερό κλάμα ενός μικρού παιδιού που δεν μπορούσα να δω πίσω από τα τζάμια αμμοβολής στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών..

Οι επισκέψεις της τελευταίας εβδομάδας εκεί μέσα για να δω και να βοηθήσω τον πατέρα που για μια ακόμα φορά είναι κάτοικος του χώρου της παθολογικής δεν μπόρεσαν να με κάνουν να ξεχωρίσω αν είναι άσχημο ή ευτύχημα που είναι ξανά εκεί..

Άσχημο γιατί ταλαιπωρείται, μαζί και η μόνιμη και απερίσπαστη συνοδός του η μάνα ή τελικά χαρά γιατί με αυτό τον τρόπο παίρνει παρατάσεις με ανανεώσιμη διάρκεια μέχρι την επόμενη φορά..

Δεν μπόρεσα να το διαχωρίσω αυτό... αλλά κρύωνα βγαίνοντας από εκεί. Ένα γερά παγωμένο αεράκι φρόντιζε απόψε για τον κλιματισμό της περιοχής.

Με τις σκέψεις ανακατεμένες κουβάρι στο μυαλό άναψα ένα τσιγάρο και παρέμεινα εκτεθειμένος στην παγάδα, αγναντεύοντας το τίποτα...

Αφού ευχαριστήθηκα την παγωνιά γύρισα σπίτι υποσχόμενος στον εαυτό μου την επόμενη φορά να μην ξαναπαγώσω, να μην κρυώνω πάλι, όσο κρύο κι αν κάνει... αρκεί να μην ξανακούσω το κλάμα κανενός παιδιού απλά γιατί κανένα παιδί ή ενήλικας δεν θα χρειάζεται αυτούς τους χώρους. Γιατί θα είναι όλοι καλά, μικροί και μεγάλοι...

Ούτε στον εαυτό μου δεν θα κρατήσω λόγο, θα κρυώνω, γιατί το νοσοκομείο θα είναι πάντα γεμάτο και τέτοια εποχή ένα παγωμένο αεράκι θα κλαδεύει όποιον ξεμυτίζει εκεί έξω, και είτε είμαι εκεί είτε όχι, ήχοι από κλάματα παιδιών θα τριγυρνούν στους διαδρόμους....

Ανάθεμά σε παγωμένε αέρα...

Επιστολή στον υπουργό από υποψήφιο οπλίτη

2010-01-19T03:05:00.000+02:00

"Κύριε υπουργέ Αμυνας,

επιτρέψτε μου να σας εκθέσω το πρόβλημά μου και να σας ζητήσω να τακτοποιήσετε το θέμα μου.

Περιμένω να μου "έρθει το χαρτί" για να παρουσιαστώ στο στρατό.

Είμαι 18 χρονών και έχω παντρευτεί μια χήρα 44 χρονών, η οποία έχει μια κόρη 25 χρονών, την οποία παντρεύτηκε ο πατέρας μου.

Επομένως ο πατέρας μου, αφού παντρεύτηκε την κόρη μου, είναι γαμπρός μου.

Επιπλέον η κόρη μου, αφού είναι σύζυγος του πατέρα μου, έγινε και μητριά μου.

Η γυναίκα μου κι εγώ αποκτήσαμε τον περασμένο Ιανουάριο ένα γιο. Κατά συνέπεια εκείνος, είναι αδερφός της συζύγου του πατέρα μου και κουνιάδος του πατέρα μου. Είναι όμως και θείος μου, αφού είναι αδερφός της μητριάς μου.

Αρα ο γιος μου είναι θείος μου.

Η σύζυγος του πατέρα μου απέκτησε τα Χριστούγεννα ένα γιο, ο οποίος είναι ταυτόχρονα αδερφός μου, αφού είναι γιος του πατέρα μου, και εγγονός μου, αφού είναι γιος της κόρης της γυναίκας μου.

Τότε εγώ είμαι αδερφός του εγγονού μου και, επειδή ο σύζυγος της μητέρας κάποιου είναι πατέρας του, αυτό έχει ως αποτέλεσμα εγώ να είμαι πατέρας της κόρης της γυναίκας μου και αδερφός του γιου της.

Επομένως είμαι ο παππούς μου.

Δεδομένου αυτού, σας παρακαλώ να με απαλλάξετε, αφού ο νόμος απαγορεύει πατέρας, γιος και εγγονός να υπηρετούν ταυτόχρονα στον στρατό.

Σας ευχαριστώ για την κατανόηση"

πηγή: e-mail

Ωραία θα περάσουμε...

2010-01-08T03:56:00.000+02:00

Πάει ο καιρός που με ένα ζευγάρι ακουστικά κρεμασμένα στον ώμο και τα JBL σε απόσταση αναπνοής πάνω από το κεφάλι μου και με το μπάσο να σκάει στις διπλομποτιές σφιχτό και αθαύδικο, περνούσα τις μέρες και κυρίως τις νύχτες. Πολλά ποτά πολλά τσιγάρα, πολύ - πολύ μουσική...

Πάει ο καιρός που η εναλλαγή από το πορτοκαλί στο κόκκινο μεταφραζόταν σε απλά, βαθύ πορτοκαλί και μετά από ένα βίαιο κατέβασμα και νούμερα στο ταχύμετρο ... ψηλά... ανέβαζε την αδρεναλίνη ή το όριο της βλακείας δεν είχε ακόμη ενεργοποιηθεί...

Πάει ο καιρός που η μυρωδιά του καμένου λάστιχου ήταν το ακριβότερο άρωμα.. (ξέρεις πόσο κόστιζαν και τα παλιότερα χρόνια τα λάστιχα;;)...

Πάει ο καιρός που είχα χρόνο για όλα, βόλτες, δουλειές, διασκέδαση, συναισθήματα... χωρίς εκπτώσεις, ποτέ, σε τίποτα. Αρκούσαν οι ώρες της μέρας για τα πάντα, χώρια που αναρωτιόμουν και πολλές φορές τι να κάνω για να περάσει η ώρα...

Καλά ήταν αλλά πέρασε...

Πάει ο καιρός, πάχυνα, (καλά όχι και τόσο) δεν με χωράει και κανένα ντουλάπι...

Ήρθε ο καιρός που άλλαξε ολόκληρη δεκαετία, (σιγά τα λάχανα) αλλά τίποτα ουσιαστικότερο πέραν της πρόσφατης βαριάς χρονικής περιόδου για την αφεντιά μου με μετακόμιση καταστήματος και τα λοιπά και τα λοιπά, δεν σημειώθηκε.

Μπίχλα και αηδία για τις 100 μέρες και την ανοικοδόμηση (ξανά) του κράτους (δεν βαρέθηκαν αυτοί, εμείς τι κάνουμε;)
Κάπου πήρε το αυτί μου (το ένα, το άλλο έκανε πως δεν άκουγε..) πως τα τσιγάρα θα πάνε 30% πάνω...
Ούτε τσιγάρα δεν θα μπορούμε να πάρουμε σε λίγο (άμα θέλω 300 € μόνο για δαύτα...)

Ωραία όλα κατά τα άλλα, εσείς ; Τα παιδιά καλά ;

Ευχές

2009-12-24T00:27:00.004+02:00

Χρόνια Πολλά σε όλους σας!!!

Καλές Γιορτές, με υγεία, ευτυχία

και ελπίδα.

(Κι αυτοί στον Τιτανικό υγεία, ευτυχία και ελπίδα είχαν...)

Καλή χρονιά!!!!!

Σιγά τα νέα...

2009-12-17T11:14:00.000+02:00

Δεν προλαβαίνω.

Να τελειώσω αυτά που πρέπει να γίνουν.

Εδώ και 2-3 εβδομάδες έχω μπλέξει και τρέχω σαν το Βέγγο.

Πρέπει να ολοκληρωθεί μια σειρά πραγμάτων που βρίσκονται σε αναμονή εν μέσω ριζικών αλλαγών.

(Σαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο -μπλιάχ...- ακούστηκα τώρα)..

Δεν έχω χρόνο να περνάω από εδώ, να σας διαβάζω, για αυτό έπεσε τόση ερημιά μαζεμένη.

Όοοοοοταν αυτά ολοκληρωθούν (λέμε τώρα) θα επανακάμψω. (Νομίζω)..

Να είστε καλά.

Εκ των υστέρων: Και για να μην γκρινιάζετε (δίκιο έχετε) 10 λεπτά από κάτι άλλο (επιτέλους) για να ακούτε.

Ακούστε το ολόκληρο, μην σας ξεγελά η εισαγωγή...

Κάτι θα ακούμε πάλι, ευτυχώς

2009-11-26T23:16:00.007+02:00

Μερικούς τύπους σαν αυτόν, τους ακούς όπως κι αν λένε το συγκρότημα... αρκεί να τραγουδούν ακόμα...

Μιας και δεν είναι εύκολο να το βρείτε download από εδώ.

Οδηγώντας

2009-11-22T05:50:00.004+02:00

Πάμε ταξίδια όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο.
Αληθινά, ή στο μυαλό μας. (Αληθινό ορίζω το φυσικό ταξίδι, αυτά είναι και τα λιγότερα μιας και του μυαλού είναι ασταμάτητα και ατελείωτα...)

Για ταξίδι με αποσκευές δεν μπορώ να κάνω κάτι, ίσως αν γίνω πολυεκατομυριούχος και αποφασίσω να επενδύσω σε γραφείο ταξιδίων να έχουμε κάποια τύχη... να σας το κάνω δώρο.
Δηλαδή είναι απολύτως φυσικότερο να γίνει πρωθυπουργός στην Ελλάδα στις επόμενες εκλογές ο Φιντέλ Κάστρο.

Βρε λές... με τέτοια έκφραση..., έχει γούστο και να πρέπει μετά να σας πάω όλους και δωρεάν ταξίδι...

Βολτούλα μουσικής μπορώ να σας χαρίσω όμως. Σήμερα. Παραδοτέα μόλις τελειώσει το download.

Download

playlist

1968

2009-11-18T03:03:00.005+02:00

Χούντα, στο τιμόνι της χώρας.

Συνταγματαρχαίοι. Στρατιωτική ντε και καλά κυβέρνηση με το έτσι θέλω.

Οι γνώμες διχάζονται.

Έπρεπε;

Δεν έπρεπε;

Να σουτάρουν τη Βασιλεία και να πάρουν με τσαμπουκά την ηγεσία για το καλό της Πατρίδας είπαν.

Σωστό;

Λάθος;

Οι γνώμες διχάζονται.

Και οι υποστηριχτές της μιας ή της άλλης άποψης κι αυτοί διχασμένοι είναι. Χρόνια τώρα.

Το ρεζουμέ είναι στάνταρ πάντως.

Το '68, μας άρεσε ή όχι η Χούντα έκανε κουμάντο.

Εκείνη την εποχή, μια γυναίκα, σύζυγος ενός άσημου, άγνωστου, τίμιου ανθρώπου ήταν έγκυος το τρίτο της παιδί.

Στους τελευταίους μήνες.

Εκείνη επίσης την εποχή, η Ολυμπιακή ήταν στα χέρια του ιδρυτή της Αριστοτέλη Ωνάση.

Ζούσε ο Αλέξανδρος, ο γιος του.

Στην περιοχή που ζούσε η έγκυος γυναίκα, μακριά από την Αθήνα, πολύ, υπήρχε ένα νοσοκομείο στην πόλη που εξυπηρετούσε τις ανάγκες υγείας των κατοίκων.

Η γυναίκα, έχοντας δυο παιδιά ακόμη, μοχθούσε να τα μεγαλώσει χωρίς καμιά βοήθεια από άλλον άνθρωπο, γιαγιάδες υπήρχαν αλλά η μάνα της ζούσε 42 χιλιόμετρα μακριά και η πεθερά της που έμενε στα 40 μέτρα ούτε να τη βλέπει δεν ήθελε. Το ίδιο και τα παιδιά.

Το σπίτι έξω από την πόλη, μια πόλη του 1968.. δεν παρείχε τα στοιχειώδη.

Ούτε κάν ρεύμα και νερό. 2 μόλις χιλιόμετρα, αλλά ως φαίνεται αρκετή απόσταση για να μην έχει κανείς τίποτα από τα δυο.

Ο άντρας της έλειπε από το πρωί μέχρι το βράδυ για τον επιούσιο.. Πολυτεχνίτης, έξυπνος άνθρωπος που έπιαναν τα χέρια του. Μηχανικός εκείνα τα χρόνια..

Νερό υπήρχε σε ένα πηγάδι στα 200 μέτρα από το σπίτι. Με δυο μεταλλικούς κουβάδες, τους λεγόμενους σούγλους, κουβαλούσε ακόμα και το νερό για να πλύνει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει...

Όλα είχαν πάει καλά μέχρι εκείνο το μήνα. Τον όγδοο.

Μέχρι εκείνον.

Μια αιμορραγία, έντονη, αναγκάζει άρον - άρον τη μεταφορά στο νοσοκομείο.

Οι γιατροί έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους αλλά τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά...

Η μόνη σωτηρία ήταν η μεταφορά της σε νοσοκομείο που μπορούσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί αλλά... 300 χιλιόμετρα μακριά, εκείνα τα χρόνια σήμαιναν 8 ώρες δρόμο και ό Θεός να έβαζε το Χέρι Του...

Το νοσοκομείο της περιοχής ενημέρωσε την Προεδρεία της Κυβέρνησης για το περιστατικό, μιας και δεν υπήρχε άλλος ενδιάμεσος για επείγοντα περιστατικά. Χούντα βλέπεις. Συνταγματαρχαίοι..

Οι ώρες δεν είχαν καν διψήφιο αριθμό. Για σωτηρία. Της μάνας και του παιδιού. Το πρόβλημα ήταν πολύ σοβαρότερο από όσο μπορούσαν να υποστηρίξουν ιατρικά...

Η έγκυος δεν ήταν βλέπεις και κανενός στρατιωτικού γυναίκα για να γνοιαστεί κάποιος από τους φέροντες τα χακί.

Τι αξίωση να έχει κανείς. Αφού σήμερα με δημοκρατία και όλα τα μέσα, αν δεν έχεις πακέτο, μπαγιόκο, χρήμα με ουρά που λέγανε κάποτε την έχεις πατήσει. Πανηγυρικά. Πέθανες.

Από την Προεδρεία της Κυβέρνησης σε συνεργασία με τους γιατρούς των Αθηνών και του νοσοκομείου, κατέληξαν πως μόνο άμεση διακομιδή θα έσωζε τις δυο ψυχές.

Δηλαδή;

Αφού σήμερα με ελικόπτερα ασθενοφόρα, Puma παντός καιρού και πάλι πεθαίνει ο κοσμάκης σαν τα μερμήγκια...

Πως να...

Κι όμως. Μη βιάζεσαι...

Υπήρχε και εκείνη την εποχή, της χούντας ελικόπτερο.

Στο Ελληνικό.

Υπήρχε και πιλότος.

Μόνο που τα ελικόπτερα τότε δεν πετούσαν νύχτα και ο πιλότος δεν ήταν απλά ένας πιλότος που ήταν διαθέσιμος.

Ξεκίνησε την πτήση από την Αθήνα με ειδικευμένο γιατρό και αναγκάστηκε να πετάξει βράδυ αφού στη διαδρομή νύχτωσε και για να βρεί το χώρο προσγείωσης η πυροσβεστική άναψε προβολείς να φωτίζουν τον ουρανό στο στάδιο της πόλης.

Και έφτασε το ελικόπτερο με πιλότο τον Αλέξανδρο Ωνάση.

Ναι, αυτός πέταξε για να σώσει την έγκυο και το σπλάχνο της.

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Ωνάσης.

Η γυναίκα σώθηκε, το παιδί που κινδύνευε τότε είναι μάνα με δυο παιδιά σήμερα.

Κινήθηκε σε ελάχιστο χρόνο η κρατική μηχανή, πάρθηκαν αποφάσεις και από τις κινήσεις εκείνες ζούν σήμερα η μάνα και η κόρη.

Το '68.

Με χούντα και Συνταγματάρχηδες.

Χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη.

Η έγκυος είναι η μάνα μου και η κόρη, η μια μου αδελφή.

Ντρέπομαι για λογαριασμό της δημοκρατίας (ας γελάσω...) που επιτρέπει να πεθαίνουν άνθρωποι το 2009 από ανικανότητα συντονισμού και κοινής λογικής, από έλλειψη κονδυλίων για την υγεία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ντρέπομαι που σήμερα, δεν κάνουν, τουλάχιστον, αυτά που κάνανε οι Συνταγματάρχηδες.

Γιατί αν δεν κάνω λάθος, δεν τολμούσε κανείς να σκεφτεί καν να κάνει λαμογιά σε κανένα τομέα και να τα τσεπώσει, κάτι που αγγίζει τα όρια του φυσιολογικού σήμερα.

Θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα να τα πάρει κάποιος για να κάνει την δουλειά του, που ούτως ή άλλως για αυτήν πληρώνεται...

Γιατί αν δεν κάνω επίσης λάθος, χρειάζεται η δημόσια διοίκηση για να εξυπηρετείται ο πολίτης και όχι να καταδυναστεύεται, για να διασφαλίζεται η ελευθερία του, η αξιοπρέπειά του, η υγεία του και η ασφάλειά του.

Εϊχα την εντύπωση, πως έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα αλλά τελικά πρέπει να κάνω λάθος.

Τίποτα δεν είναι και τίποτα δεν προβλέπεται να γίνει έτσι.

Στην πράξη, γιατί από προγράμματα και υποσχέσεις χορτάσαμε.

Δεν μπορώ να ξεχάσω την περίπτωση του παιδιού από τη Μυτιλήνη που έπρεπε να πάει στην Αμερική για να σωθεί, άνοιξε λογαριασμός στην εθνική τράπεζα, συγκεντρώθηκε το ποσό που απαιτείτο από τις προσφορές του κόσμου και παρακρατήθηκαν τα χρήματα σαν προϊόν επαιτείας... μέχρι να λυθεί το ζήτημα το παιδάκι πέθανε....

Πολλοί δεν γνωρίζουν την περίπτωση του παιδιού που αναφέρω, γι αυτό...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΔΥΟ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Από http://boraeinai.blogspot.com/2009/05/blog-post_31.html

Η υπόθεση Βασιλέλλη στον Άρειο Πάγο

31/03/2009

Ξανά στις αίθουσες των δικαστηρίων ζωντανεύει σε λίγες ημέρες η τραγική υπόθεση του χαμού του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη από τη Γέρα. Από το 2001, όταν τα γαλάζια μάτια του άτυχου παιδιού έκλεισαν για πάντα, οι γονείς δεν έχουν σταματήσει το δικαστικό αγώνα εναντίον της Εθνικής Τράπεζας, ζητώντας δικαίωση για την άδικη κράτηση του ποσού των 120 εκατ. δραχμών που είχε συγκεντρωθεί τότε από κατοίκους του νησιού αλλά και της άλλης Ελλάδας, προκειμένου να μπορέσει ο μικρός να δώσει μάχη για τη ζωή του στο Νοσοκομείο Memorial, στην Αμερική.

Ο τρίχρονος Παναγιώτης από τη Μυτιλήνη χτυπήθηκε από μια σπάνια μορφή καρκίνου, το νευροβλάστωμα, και «έφυγε» τα χαράματα της Κυριακής 5 Μαρτίου του 2001, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του. Εδώ και οκτώ χρόνια, οι γονείς του Παναγιώτη, ο Ευστράτιος και η Γεωργία, δίνουν τη δική τους μάχη στα δικαστήρια, προκειμένου έστω και μετά θάνατον να δικαιωθούν, θεωρώντας ότι η απόφαση της Εθνικής Τράπεζας να μην επιτρέψει την εκταμίευση του ποσού που είχε συγκεντρωθεί, έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής του.
Οι Σταύρος Χαϊδάς, τέως διευθυντής του Τμήματος Παιδιατρικής Αιματολογίας - Ογκολογίας του Νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία, Αντώνιος Χάλαρης, τέως περιφερειακός διοικητής και διοικητικός προϊστάμενος Πειραιά και Νήσων Αιγαίου και Κρήτης της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Παναγιώτης Τζαβέλλας, τέως διευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στη Μυτιλήνη, Ευστάθιος Χρηστέλλης, τέως υποδιευθυντής του υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος στη Μυτιλήνη, και Αγησίλαος Καράμπελας, τέως γενικός διευθυντής των νομικών υπηρεσιών της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, αρχικά, με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Μυτιλήνης, είχαν παραπεμφθεί για το αδίκημα της θανατηφόρου εκθέσεως. Μετά από έφεση όμως που άσκησε η άλλη πλευρά, το Εφετείο Αιγαίου έκρινε ότι δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες των κατηγορουμένων.
Η οικογένεια του μικρού Παναγιώτη υπέβαλε αίτηση στον Άρειο Πάγο και ένας αντιεισαγγελέας του Ανώτατου Δικαστηρίου έκρινε ότι συντρέχουν λόγοι για να εκδικαστεί ξανά η υπόθεση και έκανε αναίρεση κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αιγαίου. Έτσι, στις 8 Απριλίου οι πέντε θα καθίσουν ξανά στο εδώλιο. Αν κριθεί ότι ήταν άδικη η απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, τότε θα παραπεμφθεί ξανά εκεί για δίκη.

Η αγωγή
Παράλληλα σε εξέλιξη βρίσκεται και η υπόθεση της αγωγής που έχει καταθέσει η οικογένεια κατά της Εθνικής Τράπεζας και ζητά αποζημίωση ύψους δυο εκατομμυρίων ευρώ για ψυχική οδύνη. Αρχικά, η οικογένεια του Παναγιώτη δικαιώθηκε, όμως η Εθνική Τράπεζα άσκησε έφεση και η υπόθεση εκδικάζεται ξανά στις 9 Απριλίου στο Εφετείο Αθηνών, μια μέρα μετά το ποινικό μέρος της υπόθεσης.
Σκοπός της Γεωργίας και του Στρατή Βασιλέλλη είναι να διατεθούν τα χρήματα αυτά για την κατασκευή συμβουλευτικού ιδρύματος στη Γέρα αλλά και μια τράπεζα μυελού των οστών, ώστε να βοηθηθούν και άλλα παιδιά που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα.
«Δίνουμε έναν αγώνα εδώ και οχτώ χρόνια τώρα για να δικαιωθεί ο μικρός Παναγιώτης, αλλά και μέσα από τον ίδιο να δημιουργηθεί ένα ίδρυμα που θα σώσει άλλα παιδιά με το ίδιο πρόβλημα», δήλωσε στο «Ε» ο δικηγόρος της οικογένειας, Βαγγέλης Γκιγκιλίνης, μιλώντας στο «Ε».
Ας σημειωθεί ότι αυτήν τη φορά, η οικογένεια έχει στη διάθεσή της δύο γνωμοδοτήσεις γνωστών ποινικολόγων, που αναφέρουν ότι μπορεί να στοιχειοθετηθεί ακόμη και η κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Αυτές τις γνωμοδοτήσεις, η οικογένεια του μικρού Παναγιώτη θα τις χρησιμοποιήσει στον Άρειο Πάγο.

Από:
http://www.emprosnet.gr/Current/?EntityID=f88fc12f-eeb2-4eec-9569-9e0e109dae16

Καλύτερα παράνομος απέναντι στο νόμο παρά νομοταγής σε βάρος της ζωής!

Τα θυμάστε τα θλιμμένα ματάκια αυτού του παιδιού;
Εγώ δεν μπορώ να τα ξεχάσω, όσα χρόνια και να περάσουν!
Είναι το παιδάκι από τη Λέσβο που έπασχε από καρκίνο και ευαισθητοποιώντας την κοινή γνώμη σε ελάχιστο χρόνο μαζεύτηκαν 120.000.000 δραχμές στην Εθνική τράπεζα τα οποία η τελευταία δέσμευσε καταδικάζοντας τον μικρό Παναγιώτη σε ηλικία τριών χρονών!

Όμως ας τα πάρουμε απ' την αρχή:
Το 1999 ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλης, πριν ακόμα γνωρίσει ένα φίλο με τον οποίο θα γνώριζε τη χαρά και το παιχνίδι, γνώρισε την αδικία του συστήματος που του στέρησε ακόμα και την ελπίδα να παλέψει την αρρώστια που τόσο βαριά τον κτύπησε!
Ήταν 20 Σεπτέμβρη του 1999 όταν οι γιατροί διέγνωσαν νευροβλάστωμα, μια μορφή θανάσιμης λευχαιμίας, στο τέταρτο στάδιο της ασθένειας!
Ο μικρός Παναγιώτης ήταν μόνο 20 μηνών!

Το πάλεψε ο μικρός ολόκληρο τον επόμενο χρόνο, όμως έπρεπε τελικά να μεταβεί στο νοσοκομείο Memorial της Αμερικής για να αντιμετωπιστεί η ασθένεια.
Το σύστημα δεν κοιτά την οικονομική κατάσταση του πάσχοντος. Ζήτησε 100.000.000 δραχμές. Τα κανάλια φιλοτιμήθηκαν να κάνουν γνωστό στον κόσμο το δράμα του μικρού και το φιλότιμο του Έλληνα σε σύντομο διάστημα να μαζέψει 20.000.000 περισσότερα από το απαιτούμενο ποσό.
Τότε η Εθνική Τράπεζα που συγκέντρωσε το χρήμα, ανακάλυψε ένα νόμο του 1931 δεσμεύοντας το ποσό. Δεν υπολόγισε ούτε συναισθηματισμούς, ούτε την κατακραυγή του κόσμου, που στην ουσία, τις δικές του οικονομίες δέσμευσε. Νομοθέτες, πολιτικοί και «ανθρωπιστές» ήταν πολύ λίγοι απέναντι στον απαρχαιωμένο νόμο.
Θεώρησε πρέπον να υποκλιθεί απέναντι στο άδικο του νόμου και ενάντια στο δίκιο της ζωής!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τον Δεκέμβριο του 2008 με Βούλευμά του, το Συμβούλιο Εφετών Αιγαίου έκανε δεκτές τις εφέσεις τεσσάρων υψηλόβαθμων στελεχών της Εθνικής Τράπεζας και ενός γιατρού, απαλλάσσοντάς τους από τις κατηγορίες περί θανατηφόρας εκθέσεως ανηλίκου με τις οποίες τους είχε παραπέμψει στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Μυτιλήνης πρωτοδίκως. Οι κατηγορούμενοι είχαν προσφύγει καταθέτοντας έφεση η οποία και έγινε αποδεκτή, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι απαλλάσσονται από τις κατηγορίες και η υπόθεση περνά στο αρχείο πριν φτάσει στην αίθουσα του δικαστηρίου.

Η οικογένεια του μικρού προσέφυγε στη Δικαιοσύνη διεκδικώντας την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων και ζητώντας να τους αποδοθεί το ποσό που είχε συγκεντρωθεί από το υστέρημα των πολιτών, με τη δέσμευση τα λεφτά να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία Ιδρύματος στο Δήμο Γέρας και στη συνέχεια να κατασκευαστεί ένα Πολύκεντρο Υγείας στη μνήμη του παιδιού. Σύμφωνα με την οικογένεια, το Πολύκεντρο θα έχει ως αντικείμενο την οργάνωση και εμπλουτισμό, σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, της δεξαμενής δοτών μυελού των οστών.
Μέχρι τώρα, μετά από αλλεπάλληλους δικαστικούς αγώνες έχει αποδοθεί ένα μέρος του ποσού στην οικογένεια, ενώ το υπόλοιπο βρίσκεται ακόμα σε δικαστική εκκρεμότητα. Επιπλέον έχει επιδικαστεί σε βάρος της Εθνικής Τράπεζας η μεγαλύτερη ίσως μέχρι σήμερα για Ελληνικό δικαστήριο αποζημίωση ύψους 2 εκατ. ευρώ, την οποία η Τράπεζα (αφού τελεσιδικήσει η υπόθεση) θα πρέπει να καταβάλει στην οικογένεια για την ψυχική οδύνη που της προκάλεσε. Ωστόσο, ο Στρατής και η Γεωργία Βασιλέλλη που ζουν σήμερα στο Πλωμάρι μαζί με το μικρό παιδί που έφεραν στη ζωή, την Παναγιώτα, εκφράζουν τις αμφιβολίες τους για το κατά πόσο η υπόθεση θα κλείσει υπέρ τους. Ή αν τελικά, το Βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αιγαίου που απαλλάσσει τους εμπλεκομένους από τις κατηγορίες, θα γείρει τη ζυγαριά προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Δυστυχώς φίλοι μου στον κόσμο αυτό που ζούμε… κάθε φτωχός και η μοίρα του!

Από:

http://tetrafarmakos.blogspot.com/2009/05/blog-post.html

...................................................................................................................................

Ποιός από όλους αυτούς και αυτές, θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια αυτό το αγγελούδι και να δεσμεύσει τα χρήματα στερώντας του ουσιαστικά την ζωή;;;;!
Κι όμως το έκαναν και δεν υπήρξε καταδίκη για κανέναν... και ποιά θα μπορούσε να ήταν η όποια χρηματική αξία απέναντί του;;
Τράπεζες, κυβερνήσεις και δικαιοσύνη.... το τρίγωνο του διαβόλου της εποχής.

Ντρέπομαι για την εποχή που ζώ και τη δουλικότητα που δείχνει ο κόσμος σήμερα απέναντι στα ρεμάλια και τους νόμους που φτιάχνουν στα μέτρα τους με γνώμονα το ίδιον συμφέρον αγνοώντας μας όλους...

Καιγόμαστε, πνιγόμαστε και πεθαίνουμε για το τίποτα..

Ξυπνήστε, δεν φτάνει ό ύπνος τόσα χρόνια;;

Ενώ ζούμε στο 2009, με ελεύθερο (υποτίθεται..) πολίτευμα, όχι στο 1968...

17 Νοέμβρη

2009-11-17T06:00:00.000+02:00

Δεν θα πρωτοτυπήσω, λέγοντας πως οι μέρες του Πολυτεχνείου μας άφησαν ενέχυρο τα παιδιά με τα ζιβάγκο αγκαλιά με τα ηνία της πολιτικής κατάστασης στη χώρα που μας γέννησε η τύχη μας.

Δαμανάκηδες γέμισε ο τόπος... "μεγάλα κεφάλια" που γέρνουν όταν κρίνουν απαραίτητο όπου φυσάει ο άνεμος.

Θυμάμαι από την εποχή της χούντας, την επιστράτευση, τη μεταπολίτευση και τις ημέρες της "Δημοκρατίας"... ανάθεμα τους...

Βαρέθηκα.

Κι άλλο.

Δεν τους πιστεύω, η ιστορία γράφεται από εκείνους που κρατάνε τα μολύβια κι όχι από εκείνους που την έζησαν.

Ανάθεμα τους, κι εκείνους κι εμάς μαζί.

Δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια για πολλά, το Πολυτεχνείο δεν αποτελεί εξαίρεση, το Κυπριακό επίσης, οι αγνοούμενοι...

Θα κάψουν σήμερα πάλι, θα σπάσουν θα εμποδίσουν κόσμο να κινηθεί στους δρόμους, θα τρομάξουν, θα κυνηγήσουν και θα κυνηγηθούν.

Αν αυτό είναι Δημοκρατία, αναρωτιέμαι... ποιός νοιάζεται για αυτήν ποιόν βολεύει και ποιούς υπονομεύει.

Σας την χαρίζω ρε παιδιά.

Φάτε την μόνοι σας τη Δημοκρατική σας Δικτατορία.

Μύγα hertz (για τον Spy)

2009-11-12T19:59:00.001+02:00

Με δεδομένο ότι είμαστε μες την τρελή χαρά, κάνω μια μικρή παρένθεση να σου πω τι θα κάνουμε σε λίγο καιρό.

Καταρχάς θα πάρω το όχημα και θα έλθω να σε πάρω να πάμε βόλτα.

Θα αφήσουμε τη μικρή να πάει βόλτα με τη μαμά.

Θα πάμε σε εκείνη τη δουλειά που έχουμε ξεκινήσει, θα έχει και κόσμο όπως βλέπεις...

(Να θυμηθείς να φορέσεις κανένα παπούτσι με τακούνι, μπας και φαίνεσαι ψηλότερος...)

Μετά τον αγώνα δρόμου που θα κάνουμε... να μπαλώσουμε τις δουλειές...

Θα πάμε πουθενά να ξεσκάσουμε.

Αν δεν πάμε τελικά να φουντάρουμε..

Θα πλακωθούμε στις μπύρες,

και θα αράξουμε να τα πούμε.

Αυτά θα κάνουμε.

Κάνε καμιά δουλειά τώρα.

Εντάξει;;

Είδα φως και μπήκα

2009-11-04T23:28:00.003+02:00

Τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του...

Πάνω που είμαι για τα καλά χωμένος στα προβλήματα και τις μαυρίλες μου, κάτι πάει ακόμη χειρότερα από ότι υπολόγιζα... (και διαλέγω τα χειρότερα υποτίθεται σενάρια...) οπότε μπορώ να σκάσω με ακόμη μεγαλύτερη ευκολία!

Δεν έχω καθόλου μα καθόλου διάθεση, για να ελπίζω σε κάτι καλύτερο άνευ εξαιρετικής και επίπονης συνήθως διαδικασίας. Παρά ταύτα, για λόγους καθαρής γραμμής χαρακτήρα (κλασσικός μαλάκας..) δεν το βάζω και κάτω. Συνήθως το βάζω στο πλάι. Έτσι και αυτό τον καιρό που δεν πέρναγα από τα δικά σας μέρη... (αφού ούτε από το δικό μου περνούσα) ήμουν και εξακολουθώ, στη φάση της προσπάθειας να ανταπεξέλθω...

Σας έχω χάσει είναι η αλήθεια, έχω αφήσει πολλά επεισόδια πίσω. Κάτι ο χρόνος (τι είναι τούτο!) κάτι η ανάγκη για λίγο ύπνο έφεραν το αποτέλεσμα της απουσίας. Σίγουρα δεν χάσατε και τίποτα, την ησυχία σας είχατε.

Πέρασα να σας πω ένα γειά από εδώ και να σας θυμήσω πως είναι πρόσκαιρη η τύχη σας.

Θα επιστρέψω κάποια στιγμή δημήτριος... δριμύτερος, ήθελα να πω.

Να είστε καλά

Οut of the page...

2009-10-16T03:07:00.001+03:00

and out of my range

Αν...

2009-10-10T01:23:00.012+03:00

λέω αν...κοιτώντας τον καθρέφτη της ψυχής σου βλέπεις την εικόνα του ειδώλου σου έτσι πρέπει να κάνεις πολλά... ...ή τίποτα... πρέπει ... μπορείς... θέλεις;

Δεν βρήκα... δεν θα ψάξω για να βρω. Δεν αντέχεται ο αντικατοπτρισμός μου.. δε βρήκα σπασμένο καθρέφτη. Έσπασα το δικό μου.
Ήχους βρήκα μόνο τραυματίες τριγύρω από τα θρύψαλα. Τους μάζεψα, τους τάισα, τους έβαλα μαζί σε πολλά γκρίζα κουτιά με κουμπιά και τους έδειξα την πόρτα για να φύγουν.

Να πάρε ένα από τα δικά μου που φυλάω για τις σιωπηλές ώρες όταν το φως δεν αρκεί να κάψει ούτε τη σκιά που δεν έχω...

http://rapidshare.com/files/290887135/MASTERPCM_-_DARK_VOICES.mp3.html

Η Ελλάδα του αύριο, μεθαύριο... το Κράτος δεν έχει χρώμα. Είναι άβαφτο.

2009-10-07T23:25:00.007+03:00

Λίγες απλές οδηγίες για την είσοδο στην ανάρτηση. Μην ξεκινήσετε λάθος δηλαδή.

Πρέπει καταρχάς να έχουμε στο μυαλό μας πως το Κράτος, δεν θέλει να μας φάει.

Επίσης πως τα πράγματα δεν είναι όπως τα ξέραμε... τα "λιοντάρια" μαλάκωσαν.

Οι "σκύλοι" που γάβγιζαν έχουν άλλες ασχολίες πλέον.

Γυρίσαμε σελίδα.

Το Κράτος κάνει μεγάλο άνοιγμα, δεν αφήνει έξω κανέναν. Όλοι είμαστε ίδιοι επιτέλους.

Αξιοποιώντας σωστά τους ενεργειακούς (σ)πόρους.

Χρησιμοποιώντας νέα έξυπνα εργαλεία.

Φροντίζει, δεν γίνεται ακόμη γνωστό το για ποιόν. Εμάς ή εκείνο (το Κράτος λέμε!)

Με πρωτότυπες ιδέες και τεχνικές.

Θα δώσει στον Πολίτη τη χαρά της ξενοιασιάς. Θα βρεί χρόνο για τον εαυτό του, θα ακούσει μουσική.

Το παντρεμένο ζευγάρι θα βρεθεί στη σωστή διάσταση του γάμου του.

Η νοικοκυρά θα έχει έξυπνες επιλογές στην κουζίνα της.

Θα αποκτήσει επιτέλους το καλάθι που της αναλογεί.

Οι ευτυχισμένοι κάτοικοι αυτής της χώρας, θα έχουν την πράσινη πολιτική που περίμεναν.

Ποιότητα οδοστρώματος για πτήσεις ΚΑΙ με χαμηλές ταχύτητες.

Εύκολα αναγνώσιμη φωτοσήμανση χωρίς κόπο.

Νέες θέσεις parking

Μερικές είναι υπό ανέγερση.

Μοναδική αίσθηση ασφάλειας στους δρόμους.

Εκπαίδευση από ικανούς παράγοντες ξένων χωρών.

Υπερσύγχρονο στρατό που θα διαφυλάττει τα σύνορά μας, στο Λουτράκι.

Προχωρημένες ασφαλείς τεχνικές εκπαίδευσης όπλων στα σώματα ασφαλείας

(Στιγμιότυπο από την εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων μετά τις αλλαγές για την καλυτέρευση των ικανοτήτων, κατέβα εκεί και αν δεν τρέχεις αρκετά θα πάρει ο επόμενος την βαθμολογία. Είναι εποχή να χάνεις πόντους;).

Μεγάλες δαπάνες για καμουφλαρισμένα αεροσκάφη. Αξεπέραστες ιδέες.

Σωστά συντηρημένα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Για όλους, χωρίς να στριμώχνεται κανείς.

Με γνώμονα εσένα. Άνθηση του χρόνου ανάγνωσης και δραστηριοτήτων χαράς και ξεκούρασης.

Βαριά, ποιοτική λογοτεχνία.

Με κύριο χαρακτηριστικό την ευελιξία για την εξυπηρέτηση του Κοινού. (Αυτός στο αυτοκίνητο είναι ο Κοινός, φίλος 30 χρόνια τώρα, καλό παιδί).

Με τους άγνωστους που έγιναν πλέον γνωστοί σε κοινωφελής δραστηριότητες.

Έξυπνα σχεδιασμένες κτιριακές υποδομές με επίκεντρο την άνεση και την ευρυχωρία των κατοίκων.

Με επαναστατική πρωτοπορία και γνώμονα τη σταθερότητα της κατασκευής σε σεισμογενή περιβάλλοντα.

Με μεγάλες δυνατότητες χρήσης του υγρού στοιχείου για την επάρκεια των εδαφών όταν ολοκληρωθούν οι εμπρησμοί και τελειώσουν τα φιλέτα. (Όλα πρέπει να τα σκέπτονται πρίν).

Τα δένδρα δεν μπορεί να μην έχουν ψυλιαστεί τίποτα...

Νέοι Έλληνες επιχειρηματίες διαπρέπουν στο εξωτερικό και μας κάνουν περήφανους, με τη στήριξη του Κράτους εννοείται. Αλλιώς πώς;

Εκμάθηση με σύγχρονους τρόπους διδασκαλίας. Σεντόνια, η λύση του μέλλοντος ενάντια στην Α4 ξηρογραφικού χαρτιού παλιοσελίδα. Και πλένεται και δεν πετάς το μάθημα.

Χαράσσονται νέοι ορίζοντες στην παιδεία.

Για αυτόν δεν υπάρχει λύση. Τα τελευταία 25 χρόνια από εκείνα τα Χριστούγεννα λύνει τον κύβο... Δεν έχει σηκωθεί ακόμη από το δάπεδο.... 25 χρόνια. Μόνο.

Εξευτελιστικά ενοίκια για τους επαγγελματίες. Άπλετο φώς, καθαρός αέρας χωρίς κόστη κλιματισμού.
Κοινωνική προσφορά από κρατικές επιχορηγήσεις.

Επαναστατικές αναίμακτες μέθοδοι για τη γυναικεία αισθητική.

Ενώ φυσικά η δημόσια υγεία είναι δικαίωμα όλων.

Αν ο μόνος εθισμός σας είναι το pc, κάτι έγινε και για εσάς.

Δεν είναι κακό κανείς να πιει ένα ποτήρακι.... για να γιορτάσει τις καινοτομίες..

Με τα χρήματα που μένουν μπορούν όλοι να αγοράσουν από τους διάσημους σχεδιαστές τις ακριβές τους δημιουργίες..

Νέα απίστευτα προϊόντα διευκολύνουν τη ζωή, προσφορά του Κράτους.

Ε! αυτό κι αν είναι απίστευτο! Τι φτιάχνουν πιά!

Οι σωστές πινακίδες στη σωστή θέση.

Νέες θέσεις εργασίας. Απεριόριστες δυνατότητες εξέλιξης.

Και με ελάχιστο ρίσκο. Σίγουρες αποδόσεις.

Ίσες ευκαιρίες για όλους.

Πολλαπλές χρήσεις των μνημείων.

Είμαστε ελεύθεροι.

Χωρίς τίποτα πάνω από το κεφάλι μας.

Ααα... ξέχασα, άκουσα ότι βρήκαν και νερό στον Άρη.. αλλά και ο Άρης και η γυναίκα του η Ελένη δεν ξέρουν τίποτα λένε.
(Βρε! Μας δουλεύουν άραγε;;;;)

Κυβερνητικές ικανότητες

2009-10-04T03:40:00.002+03:00

Δεν είχε βάλει καλές μπαταρίες στο τηλεχειριστήριο η προηγούμενη κυβέρνηση...

Απεφάνθησαν οι ειδικοί.

Αφού έλαβαν υπόψη τους τις μετρήσεις του άρτια εκπαιδευμένου προσωπικού των δημοσίων υπηρεσιών (γάτες είναι οι άτιμοι).

Έτσι, αφού δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις για την εκτροπή της χώρας πετάνε από τη χαρά τους οι πολίτες.

Ο Έρωτας πέταξε λίγο παραπάνω (μια ζωή μαλάκας..)

Οπότε πήγαν τα πράγματα στη θέση τους.

Φωτογραφίες ψώνισα από το κατάλληλο για την περίσταση και σοβαρότητα της κατάστασης ως και της ανάρτησης http://www.foundshit.com

Είναι κάτι σαν...

2009-09-30T03:25:00.001+03:00

Ο χειμώνας ξεκινάει μέσα μας νωρίτερα καμιά φορά...

Υστερόγραπτο:
Καλό μήνα

Χρειάζεται μια συμβουλή

2009-09-26T10:16:00.001+03:00

"Αγαπητό Περιοδικό χρειάζομαι τη συμβουλή σου,

για κάτι φοβερά σημαντικό, μιας που έχεις και την πείρα: Εδώ και λίγο καιρό υποψιάζομαι πως η γυναίκα μου με απατά. Βλέπω όλα τα κλασικά σημάδια σε αυτές τις περιπτώσεις...

Χτυπάει το τηλέφωνο και όταν το σηκώσω εγώ το κλείνουν.

Άρχισε να βγαίνει συχνά έξω με τα κορίτσια και όταν ρωτήσω με ποιες βγαίνει απαντά "κάτι φίλες από τη δουλειά, δεν τις ξέρεις".

Όταν επιστρέφει έχω πάντα το νού μου για να δω αν έρχεται με ταξί ή με κάποιον άλλο αλλά πάντα κατεβαίνει στην προηγούμενη γωνία και έρχεται με τα πόδια.

Μια φορά έπιασα το κινητό της στα χέρια μου για να δω τι ώρα είναι και μου το βούτηξε από τα χέρια ουρλιάζοντας πως δεν είναι σωστό να ψαχουλεύω τα πράγματα άλλων. Μέχρι τώρα δεν τις μίλησα για τις υποψίες μου, ίσως δεν θέλω να μάθω την αλήθεια. Χθές όμως ξαναβγήκε με τις "φίλες" της και δεν κρατήθηκα. Αποφάσισα να την ελέγξω. Λίγο πριν την ώρα που μου είχε πεί πως θα επέστρεφε, βγήκα στο δρόμο και πήγα και κρύφτηκα πίσω από το αυτοκίνητό μου για να δω αν θα γυρνούσε με ταξί ή θα την έφερνε κάποιος άλλος.

Εκεί λοιπόν που καθόμουν σκυφτός και περίμενα, παρατήρησα πως έχει πιάσει σκουριά μέσα στους θόλους από τις πίσω ρόδες.

Γι' αυτό θέλω τη συμβουλή σου.

Να το πάω σε φαναρτζή ή να πάρω τίποτα από το praktiker και να το φτιάξω μόνος μου;!"

Μια χαρά τα πάμε

2009-09-23T09:36:00.001+03:00

Στο τέλος του μήνα πάει και το τσιγάρο... μετά από 33 χρόνια ομιχλώδους συνεργασίας το κόβω μήπως προλάβω να μην με κόψει.

Σιγά σιγά κόβονται όλα, μπύρες, ποτάκια, τσιγαράκι, βόλτες με το αυτοκίνητο... άντε να κόψουμε και το πτηνό μας να ησυχάσουμε...

Παλιότερα είχαμε και τις μέρες των εκλογών τσάμπα διασκέδαση από το ψυχαγωγικό τμήμα της βουλής και περνάγαμε καλά αλλά τώρα είναι κι αυτοί μόνο για κλάματα οπότε πάει κι αυτό..

Μιας και το δίς εξαμαρτείν ούκ ανδρός σοφού και το τρίς ουκ.... ανδρός... πρέπει να προσέξουμε πολύ για την ψήφο τούτη τη φορά...

Βρισκόμαστε σε μια θέση λίγο πρίν το μεγάλο μπάμ που γλαφυρά απεικονίζεται σε ένα ανέκδοτο.

Δυο φίλοι Έλληνες βρίσκονται στον τελευταίο όροφο ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη με 200 ορόφους.

Ο κλασσικός Έλλην κάνοντας "πλάκα" στον φίλο του τον πιάνει χαμηλά από τους αστραγάλους και τον σηκώνει για να τον τρομάξει.

Εκείνος δεν προλαβαίνει να πιαστεί και πέφτει στο κενό.

Βαθιά θρησκευόμενος κάνει το σταυρό του κατά την διάρκεια της πτώσης... περνά πολύ γρήγορα τα 100 πατώματα και σκέπτεται...

"Πάντως, Δόξα τω Θεώ μέχρι τώρα μια χαρά τα πάω!"

Έτσι κι εμείς, μια χαρά τα πάμε, μόνο που όπου να 'ναι τελειώνουν τα πατώματα.

FLEETWOOD MAC - LITTLE LIES

Παρασκευή πόστ το Σάββατο

2009-09-19T22:17:00.004+03:00

Δίπλα μου βρίσκεται ένας διάσημος βλόγερ που όλο γράφει, γράφει... κάτι σαν πόστ για τόστ στον host.

Ενω εγώ δεν γράφω τίποτα.

Ούτε αυτό που διαβάζετε.

Τίποτα.

(Έφυγε για λίγο! Πάω να δω τι γράφει)...

Υγρή

2009-09-16T02:10:00.000+03:00

απουσία...

Σταγόνες

2009-09-09T06:33:00.004+03:00

Επιτέλους...

έβρεξε...

ξανά μετά από την καλοκαιρινή ανομβρία..

Η μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος και η σχετική ψύχρα, με τις στάλες να κυλάνε βιαστικές στα τζάμια και λίγο αργότερα στα ρούχα που φορούσα και να χάνονται προσπαθώντας να κρυφτούν από τις επερχόμενες ξωπίσω τους.

Η προσμονή της βροχής μετά από το έντονο κεραυνοβουητό στον ουρανό που άφηνε τη μέρα πίσω του έφερε αποτέλεσμα.

Η φύση δεν με άφησε να περιμένω πολύ, μου έκανε τη χάρη και μούσκεψε τα πάντα.

Με τα χέρια απλωμένα και το βλέμμα ψηλά στον ουρανό προκαλούσα το νερό να αναμετρηθούμε, κάνοντας με ευτυχή που ανοίξαμε καινούρια παρτίδα.

Η πρόκληση δεν ολοκληρώθηκε ούτε αυτή τη φορά, έτσι, προκαλώ τη βροχή κι αυτή με τη σειρά της πασχίζει να πάρει καθαρή νίκη χρόνια τώρα.

Μάταια, πάντα κέρδιζε, δούλος της ήμουν και θα παραμείνω, μα αυτή δεν το ξέρει κι αγωνίζεται με σθένος σε κάθε νέα πρόκληση.

Ευτυχώς, την αφήνω να προσπαθεί και εκστασιάζομαι από την ομορφιά και τη δύναμη που κρύβει να με πηγαίνει ταξίδια χωρίς αρχή και τέλος πάντα σε νέους, άγνωστους κι ονειρικούς τόπους..

Μην της πείτε τίποτα... ελπίζω σήμερα εκεί που θα πάω να περιμένει, άλλωστε εκεί την άφησα χαμένη-κερδισμένη αλλά είπαμε, δεν το ξέρει...

Σας αφήνω, έχω να πάω να συναντήσω πρόθυμες στάλες να αναμετρηθούμε...

Η βροχή είναι γυναίκα και δεν πρέπει να την αφήνεις να περιμένει.

Βρίσκει άλλα ρούχα να πνίξει τις σταγόνες της αν δεν είσαι εκεί όταν πρέπει.

Τέλος των τριγώνων και των βερμούδων

2009-09-02T02:24:00.006+03:00

Σημειώθηκε λήξη και του εφετινού θέρους.

Μπορούμε να ξαναβάλουμε με την ησυχία μας τα κεφάλια μέσα.

Καλές οι διακοπές αλλά λίγο, πολύ λίγο το διάστημα της ανάπαυλας... άντε γυρίσαμε κι εμείς...

Και του χρόνου, την υγεία μας να έχουμε και βλέπουμε.

Καλή συνέχεια σε όλους.

Υστερόγραπτο:
Ξέχασα να σας κάνω γνωστό πως ήδη βρίσκομαι στο κέντρο του τριγώνου των βερμούδων...