The Light will stay on . .

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Μέρες Χριστουγέννων



1971.

Στο πατρικό σπίτι με τη γραμμή του τραίνου από την πίσω πλευρά του σπιτιού στα 150 μέτρα και την εθνική (να την έκανε ο Θεός...) μπροστά από το σπίτι στα 30 μέτρα.
Δρόμος με ασταμάτητη ακόμα και για εκείνη την εποχή κίνηση. Δρόμος για πολλά χωριά και αρχαιολογικούς χώρους με αυτοκίνητα να βουρλίζονται όλη την ημέρα...
Δρόμος που χρειαζόταν οπωσδήποτε τεράστια προσοχή! Δεν συγχωρείτο λάθος να εκτεθείς σ' αυτόν χωρίς να ελέγχεις ξανά και ξανά προτού ξεμυτίσεις...
Εύκολο, σιγά το πρόβλημα. Κοιτάς μια, δυο, τρεις και βγαίνεις. Συμφωνώ. Εύκολο ήταν. Για τους ανθρώπους.
Για τη σκυλίτσα μας αποδείχθηκε πιο δύσκολο. Είχε πριν λίγες ημέρες γεννήσει 5 κουταβάκια, ίδια και τα 5 σαν εκείνη. Μαύρα με λευκές κοιλίτσες. Μα ίδια!
Δοκίμασε να περάσει απέναντι, μα ένα αυτοκίνητο πρόλαβε το βήμα της και τη σακάτεψε.. λίγες ώρες μετά πήγε εκεί που δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, ούτε μαλάκες να τα οδηγούν.
Από τα 5 κουταβάκια που ταΐζαμε με μπιμπερό επέζησε ένα. Ο Ντίκ. Έτσι τον βαφτίσαμε. Ντίκ.
Αν υποθέσουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εκφράσεις για ιδιότητες ανθρώπων σε σκύλους, μια λέξη θα τον χαρακτήριζε.
Άρχοντας..
Μεγαλόσωμος, μαύρος με κατάλευκη κοιλιά και τα πιό εκφραστικά μάτια... δε λέω σκυλίσια ή ανθρώπινα γιατί θα υποβιβάσω... τα ανθρώπινα βλέμματα...
Αν για κάποιο λόγο του μιλούσαμε να κάνει ας πούμε πιο πέρα να καθίσει, ...δάκρυζε.... ναι.. δάκρυζε, δεν ήθελε να τον μαλώνουμε, ήθελε μόνο να τον αγαπάμε και τον αγαπούσαμε. Πολύ...
Κοιμόταν πάντα κάτω από το αυτοκίνητο του πατέρα, κι αν πλησίαζε κάποιος φίλος στο σπίτι δεν κουνιόταν καθόλου, ατάραχος. Αν κακόβουλα πλησίαζε κάποιος όμως χάλαγε ο κόσμος...
Κάποια στιγμή ο Ντίκ εξαφανίστηκε.. δεν τον βρήκαμε πουθενά... η λύπη δεν περιγράφεται... θλίψη.... σαν να χάθηκε άνθρωπος... κυριολεκτικά.
Πλησίαζαν πια Χριστούγεννα σαν τώρα και ανήμερα των Χριστουγέννων ο Ντίκ... ήταν εκεί!!
Γιορτή που δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα!!
Έπαιξε μαζί μας, χαιρόταν κι αυτός όσο κι εμείς, όλη η οικογένεια!
Το επόμενο πρωί, δεν ήταν πουθενά πάλι!
Χάθηκε! Έτσι όπως εμφανίστηκε, από το πουθενά...

Ερχόταν μόνο ανήμερα τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, την Κυριακή του Πάσχα και την ημέρα της ονομαστικής εορτής του πατέρα... 4 φορές το χρόνο για τα επόμενα 6 χρόνια... μόνο μα μόνο αυτές τις μέρες! Ούτε μια πριν, ούτε μία μετά!
Ανεξήγητο, όσο κι αν ρώτησα ειδήμονες και μη, μέχρι σήμερα... γιατί, ή μάλλον πως ξεχώριζε τις μέρες... ( ! )

Όταν ήλθε η ώρα του να αποδημήσει, ήταν η μέρα που δεν αντιστοιχούσε σε γιορτή, ήλθε έφαγε, ξάπλωσε στην πόρτα του σπιτιού και το μεσημέρι τραβήχτηκε απέναντι, πέρασε το δρόμο και ξάπλωσε κοιτώντας το σπίτι. Πριν νυχτώσει, είχε σβήσει...

Από τότε τις ημέρες των εορτών θυμάμαι το βλέμμα του, σαν να είναι μπροστά μου...


Το πιο ανιδιοτελές βλέμμα έκφρασης συμπάθειας που είδα ποτέ μου σε ματιά... και δεν ήταν καν ανθρώπινη... ήταν του Ντίκ...


14 σχόλια:

  1. Συγγνώμη αν σας σοκάρω, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να δείτε "ανιδιοτελές βλέμμα έκφρασης συμπάθειας" σε ανθρώπινα μάτια. Θα γινόταν από ένα μωρό ίσως, αλλά αυτά δεν ξέρουν ακόμα την έννοια "συμπάθεια". Αρκεστείτε σ' αυτήν την πανέμορφη και έντονη ανάμνηση που σας έχει χαρίσει ο Ντικ... Δεν είναι λίγο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. THA ME TRELANEIS PATEROULI ALLA KI EMEIS IXAME ENA SKILAKI POU TO IXAME VAFTISEI NTIK ...ITAN O NTIK NOUMERO 1 ENA DALMATIAS SKETI GLIKA POU PANTA ME PROSTATEUE IDIKA OTAN EMPLEKE ME TIS ALITOPAREES TOU KAI PIGENA NA TON FONAKSO...O NTIK LIPON OPOS KAI O DIKOS SAS NTIK MAS AFISE ANIMERA XRISTOUGENA MAS TON IXAN KLEPSI MIA FORA KAI TON VASANISANE IXE GLITOSI KAI IRTHE STO SPITI TREMAMENOS KAI TON FRONTISAME LIGO..... PRIN TIS GIORTES MAS TON KSANA PIRANE ....AYTO POU THIMAME INE ENA XIONISMENO TOPIO EMENA NA ANIGO TO PARATHIRAKI NA DO MIPOS ERXETE KAI KSAFNIKA NA EMFANIZETE STO APENATI STAURODROMI OPOU KAI MAS AFISE... PANTA THA MOU ERXETE AUTI I SKLIRI EIKONA...GIATI DISTIXOS TO MONO ATHOO KAI KATHARO VLEMA DEN TO DIAKRINEIS STOUS ANTHROPOUS ALLA SE OLA AUTA TA PLASMATA...
    TA FILIA MOU

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλημέρα...φίλε...

    ανατρίχιασα...γιατί μου θύμισες μία αντίστοιχη αληθινή ιστορία με τον σκύλο του παππού μου...

    και οι δύο τώρα στ'αστέρια...

    το μέλλον θα την αποκαλύψει, αφιερωμένη στον Ντικ και σε σένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Spy
    Αν ήταν λίγο αγαπητέ Spy, δε θα το θυμόμουν ακόμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ truth around us.........
    Κι εγώ νόμιζα πως μόνο σε εμάς είχε συμβεί κάτι τέτοιο, μα διαπιστώνω πως δεν είμασταν η μοναδική περίπτωση.
    Και όντως, η καθαρότητα της ματιάς δεν συναντάται τουλάχιστον εύκολα, για να μην πώ καθόλου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Λασπολογος
    Θα περιμένω το μέλλον να την φέρει για να την διαβάσω φίλε μου.

    Σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έχω δυο ζωάκια ένα σκυλάκι και μια γατούλα μπορεί να μην είναι πολύ έξυπνα όμως στις πιο δύσκολες στιγμές που πέρασα ήταν τα μόνα που με κοίταζαν στα μάτια και δεν κινιόντουσαν από διπλά μου αν δεν έλεγα,…. είμαι καλά πηγαίνετε για φαγάκι.....Χαίρομαι παρά πολύ που σας διαβάζουμε πάλι!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Eχω τοσες τραυματικες εμπειριες απο χαμους ζωων φιλε μου, που ο οργανισμος μου πια αμυνεται..δεν τα θελει.
    Ηταν οι πρωτες απωλειες της ζωης μου...μετα προσπαθησα να την θωρακισω και να μη ψαχνω στα ματια κανενος ζωντανου αυτη την ανιδιοτελεια
    ..αλλα να που μερικες φορες λειπει τοσο που το κειμενο σου με συγκινησε...
    να εισαι καλα ...
    και να προσεχεις τον εαυτο σου!
    Δεν θα σου ευχηθω ακομα. Θα τα ξαναπουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πέρασα να σας πώ ότι χαίρομαι πολύ που σας ξαναβρίσκω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ Palirroia
    Βλέπετε, τα ζώα έχουν αντικαταστήσει ακόμα κι ανθρώπους σε φάσεις της ζωής...

    Να είστε καλά, κι εγώ χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @ Talisker
    Αυτό είναι αλήθεια... ίσως κάποια φορά να εξηγήσω το γιατί, αλλά κι εγώ εδώ και πολλά χρόνια δεν ασχολήθηκα ξανά λόγω απώλειας...

    Καλά δεν εύχομαι κι εγώ τότε, θα τα ξαναπούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ houlk
    Καλημέρα σας, τουλάχιστον είστε καλά!
    Δική μου η χαρά που περάσατε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ, με την ησυχία σας..

._

._

Εξέχουν από το πάτωμα. (Θα τσακιστεί κανείς και άντε να τον μαζέψεις μετά...)

memories..

memories..